dinsdag 30 mei 2017

Warme zomerdagen en een zelfgemaakte bohemian tent in de tuin, diy







Twee extra vrije dagen en het weekend veranderd in een mini vakantie. Bijna geen wolkje aan de lucht en veel zon, warme dagen waarop wij niet veel meer deden dan luieren en we vrijwel geen tijd in huis doorbrachten. Project woonkamer met de roze wand staat even stil, wij zijn buiten en genieten, even geen tijd voor andere dingen. Na de week van de avondvierdaagse en daaropvolgend het dorpsfeest is de rust een welkome afwisseling. We kijken niet naar de tijd, zij blijven 's ochtends langer in bed liggen, ik heb alle tijd om in mijn eentje vroeg de dag te beginnen, precies zoals we alle vier het liefste doen.



Vier fijne zomerdagen, ze vlogen om, zoals dat gaat met dagen die eindeloos zouden mogen duren. Pepijn sleepte de houten stokken van de tipi uit de garage en ik bedacht iets anders, de tipi zijn ze inmiddels een beetje ontgroeit, ze zijn alweer zoveel groter dan een paar jaar geleden toen we de tipi kochten. Ik maakte een tent zoals ik dat eerder in huis al eens deed, ik gebruikte dezelfde gordijnen en hing ze aan de takken van de grote boom in onze tuin. Een ongeduldige Pepijn en een opgewonden Annabel, het duurde even voor alles hing maar nadat ik de quilts op de grond legde hadden ze een heerlijk plekje waar ze genoten van koekjes en languit in de schaduw lagen te kletsen met elkaar.









Een fijn bohemian sfeertje, eigenlijk is dat wat ik het liefste wil in onze tuin. Ik vind het moeilijk er iets knus van te maken, ik zou zo graag een sfeervolle tuin willen met veel groen en verschillende hoekjes maar tot nu toe lukt het nog niet zo. Het is geen kleine tuin dus alles lijkt een beetje te verdwijnen, ik denk dat ik het meer zal moeten groeperen, niet her en der iets neerzetten. Net als in huis eigenlijk, bedenk ik me nu. Onze nieuwe achterburen hebben een zooi struiken en bomen verwijderd, daarvoor in de plaats kwam een meters lange houten schutting. We hebben er iets op gevonden, nieuw groen geplant, het duurt alleen even voor het groeit en dus is het nu niet helemaal zoals ik graag zou willen. Komt wel. Iets waar we wel heel blij mee zijn is de grote groene boom, er zijn er die maar blijven zeggen dat zij de boom direct zouden verwijderen, zelfde mensen die schuttingen mooi vinden. Wij houden van groen, dingen die groeien en bloeien. Overigens blijkt ook dat je gelukkig wordt van groen om je heen, of dit nu in de tuin of in huis is, kamerplanten voldoen dus ook prima. Houten schuttingen niet.
















De weekenden zijn anders, sinds Annabel op school zit is het ook voor haar even bijkomen van een week vol indrukken. Wat een cadeautje, vier dagenlang weekend. Vooral als papa ook thuis is. Haar allereerste schooljaar zit er alweer bijna op, het gaat zo snel en toch is ze nog steeds zo klein. Misschien blijft ze dat altijd, naast haar grote broer. Ik geniet en knal haast uit elkaar van geluk als ze het samen leuk hebben, dat hebben ze. Net zo vaak als ze ruzie hebben en op elkaar lopen te mopperen. Gelukkig wist ik de fijne momenten die ze dit weekend deelden vast te leggen. Ik probeer het zo onopvallend mogelijk te doen, zodat ik ze niet geposeerd kan vastleggen, gewoon zoals het is, zoals zij zijn, zoals ik ze het liefst zie.









Touw, een grote boom en een paar oude gordijnen, meer heb je niet nodig. Heb je geen boom in de tuin kun je ook een waslijn spannen en daaraan de gordijnen hangen, het hoeft niet zo netjes als je zoals ik graag een bohemian sfeertje wil. Ik hing ze losjes aan wat takken, vanwege de wind legde ik onderop de punten stenen. Een quilt, of eigenlijk twee, plus een gehaakt kussen in de tent op de grond en het werd een heerlijk plekje. De wind maakte het extra fijn, de wapperende gordijnen en het zonlicht dat naar binnen scheen, stiekem heb ik er zelf ook wat tijd in doorgebracht toen de kinderen in bed lagen. Even een momentje voor mezelf met wat tijdschriften en een verse kop thee. Ik kan daar zo van genieten, een geluksmomentje onder de grote boom in mijn eigen tuin.



















Met blote voeten in het gras, ik, Pepijn hield zijn schoenen en Annabel haar sokken aan. Als ik het geregisseerd had zou ik hebben gekozen voor blote voeten en ze hebben gevraagd schoenen en sokken uit te doen maar zoals ik al schreef wil ik het laten zien zoals het is. De grote boom heeft ook een nadeel, alle naalden die op de grond belanden zijn niet fijn onder de poezelige blote voetjes. Ik slaakte een paar keer een gilletje toen ik met mijn blote benen bovenop de naalden lag.



Vlak boven de tent, een paar takken de lucht in, huisvest echtpaar duif. Zij maakten daar enkele weken geleden hun nest. Helaas vonden wij al eens wat opengebroken eitjes in het gras, op een ochtend ontelbaar veel duivenveren waardoor wij alleen maar konden raden naar wat voor gevecht er had plaatsgevonden en lag er zelfs op een dag een klein dood baby duifje op de grond. Inmiddels zijn ze dapper aan een tweede leg begonnen. Wij letten zoveel mogelijk op, nu de boom veel voller is en het nest meer aan het zicht onttrokken is hopen we dat ze met rust gelaten worden. Vorig jaar verbleven er al eens twee uilen in de boom en helemaal bovenin, bijna aan de top, zit nog een nest waar al eens twee eksters hun intrek hadden gedaan. Wat heel gezellig is rond vijf uur in de ochtend als ze beide hun mooie zwart witte strot opentrekken, geen prachtig gefluit of gezang, zij produceren enkel schreeuwerige herrie. Stond ik dan, in de tuin, een paraplu open en dicht te trekken om ze duidelijk te maken dat ik niet wilde dat ze mijn kinderen zo vroeg wakker zouden maken. De boom blijft, zo beleven we nog eens wat.  














Op naar nog meer zomerdagen, hoewel ik het meest hou van wat anderen bestempelen als vies weer, regen, hagel en zelfs onweer. Ik zet het liefst de ramen open om een frisse wind binnen te laten. Ik slaap het fijnst in een hele koude slaapkamer, in mijn warme bed onder een dik dekbed. De zomer is mijn minst favoriete seizoen, ik hou meer van de herfst, winter en lente, in die volgorde, de zomer vind ik persoonlijk maar saai, er gebeurt ook maar zeer weinig, niet heel inspirerend. Toch zie ik ook de voordelen, ik geniet veel meer van de tuin nu ik iets meer weet wat ik ermee moet en we er zoveel aan hebben gedaan, er komen steeds meer fijne plekjes waar we lekker kunnen zitten, om ons heen kijkend zoals we afgelopen weekend deden, toen we nogmaals concludeerden dat het hier toch wel heel fijn wonen is. 







            

maandag 15 mei 2017

The boysroom, blue, green, palms and a new lamp. Kinderkamer met de mini spot met add-on van Tjalle en Jasper.







Een nieuwe lamp voor Pepijn, wij mochten weer iets leuks ontvangen. Ik zeg wij, die bofkont van een zoon van mij treft het maar weer, ik had hem deze lamp beloofd, na bezorging had ik daar een klein beetje spijt van, ik wil er ook wel eentje. Hoe inventief, een bestaande lamp, de Mini-spot van Tjalle en Jasper, verander je eenvoudig in een hele nieuwe lamp, ontzettend leuk en heel geschikt voor de kinderkamer. Pepijn zijn kamer in dit geval, dus hij mocht kiezen welke add-on hij wilde gebruiken voor de lamp. Er zijn er twee, de kippenpootjes, mijn favoriet en deze met de astronaut. Leuke actie: via Kinderkamerstylist ontvang je deze maand gratis de add-on naar keuze bij aankoop van de Mini-spot. Ga naar dit blogbericht en volg de aanwijzingen.










Goede verlichting in huis is belangrijk, zo ook in de kinderkamer. Vooral in een kamer als die van Pepijn, een smalle lange ruimte met slechts een niet al te groot raam waar binnenkomend daglicht wordt tegengehouden door een enorme boom in onze tuin. En zijn moeder besloot ook nog eens de schuine wand in zijn kamer in een donkere teint blauw te schilderen. In een eerdere blogpost over zijn bedstee zie je wat we sindsdien hebben veranderd. Zo hing er een andere lamp, deze komt later boven zijn bank te hangen in een hoekje van zijn kamer en zat er een ander behangetje op de muur. Hij bepaalt tegenwoordig zelf wat er in zijn kamer komt en waar het een plek krijgt, zo was ik ineens een bijzettafel kwijt, daar moest de nieuwe lamp op staan en wilde hij nog graag wat plantjes erbij. In het tuincentrum koos hij twee hangpotjes en plantjes voor erin, thuis hingen wij deze aan de houten planken van zijn bed. 









We gebruikten weer wat restjes behang, ik deed dat ook op de muur in de kamer van Annabel en om dozen mee te beplakken, nu voor het blad van de bijzetttafel van Puik Art. Je kunt dit gewoon weer verwijderen als je het zat bent. Het is een echte grote jongens kamer, Pepijn is zo trots. Leuk te zien hoe hij hiervan kan genieten, hij kan uren bezig zijn in zijn kamer en houdt het zelf graag netjes, waar ik dan weer heel blij mee ben. Onlangs vroeg hij me of hij nog een ander tafeltje in zijn kamer mocht, voor bij zijn bank omdat hij graag een woonkamer in zijn slaapkamer wil. Van mij mag het, ik vind het fijn te zien dat hij zo geniet van zijn eigen plek in ons huis Ik deed hetzelfde toen ik een klein meisje was, ik verschoof de boel graag en veranderde regelmatig mijn kamer, net zoals ik nu nog steeds doe.




dinsdag 9 mei 2017

★ The pastel pink blush wall, then and now and a new vintage leather chair. De roze muur, toen en nu en een nieuwe vintage leren fauteuil







Ben ik weer, na de blog wat te hebben verwaarloosd. Nieuwste ontwikkeling, ik heb mijn roze muur terug! Ik vond het groen mooi maar ik word pas echt blij van het roze, het past zoveel beter in het geheel. Fijn. Ik hou van licht en ruimte in huis, de groene muur absorbeerde licht en maakte het donker, het roze maakt het weer lekker licht. Plus, het is zo'n fijne basiskleur, subtiel zacht en vrijwel met alles te combineren zodat ik lekker mijn gang kan gaan met andere kleuren. Zo plukte ik de groene vaas weer van zolder waar ik tot nu toe geen plek voor kon vinden. Nog iets nieuws, de vintage leren stoel, een heerlijk zittende fauteuil waar Anne-Roel helaas doorzakte (de voering onderop scheurde), die moet dus gemaakt worden. Boehoe.



We blijven hier wonen. Geen nieuw oud huis in onze vorige woonplaats, geen verhuizing, geen droomhuis. Wij hebben een liefde voor oude panden, onze vorige woning was een jaren'30 huis met glas-in-lood, paneeldeuren, balkenplafonds en een erker. Het huis waar wij tien jaar geleden voor vielen. Wat zouden we graag weer willen beginnen aan een nieuw project, een oud pand opknappen, verbouwen en helemaal eigen maken, het kriebelt al tijden. Met onze neuzen op Funda speurden we naar geschikte panden en volgde elke keer het dilemma, gaan we kijken, gaan we ons huis te koop zetten, wat als ons huis jaren te koop staat, wachten we daarop of gaan we eerst iets huren, hoe moet het dan met school voor de kinderen?













Ik gebruikte dezelfde kleur roze, Powder Blush van Painting the Past als toen we hier net kwamen wonen maar doe het ditmaal toch net even anders dan toen. We verfden toen de hele wand, ditmaal verdelen we de wand, het grootste deel van de muur is roze, onderop wit, verdeeld door een wit geschilderd houten latje. Ook een stukje van de muur haaks erop verfden we roze, de hoek om. Hierover meer in een latere blogpost. Ik kreeg veel reacties op Instagram stories toen ik de fotos en filmpjes deelde van de muur in het roze met groen, wij vinden het ook heel mooi maar het past niet in het plaatje wat wij voor ogen heb dus kozen we voor wit, Pure White van Painting the Past. 

Twee en een half jaar geleden kwamen wij hier wonen, het was het beste besluit, daar twijfelen we niet aan, het was niet onze eerste keuze maar de laatste. Om de verdrietige periode van zieke (schoon)ouders en hun overlijden te kunnen afsluiten was het belangrijk dat we hun huis, dit huis, nu ons huis, niet meer als extra last hadden. Financieel gezien was dit ook de juiste keuze. Er is natuurlijk niets fijner dan na een zoektocht verliefd te worden op een huis, waar je opnieuw begint, zonder herinneringen aan de mensen die er niet meer zijn, maar het is niet anders. We hebben geprobeerd het huis zoveel mogelijk eigen te maken, begonnen met een verbouwing en inmiddels hebben we flink wat geverfd en behangen. De planten waren nog klein, we gebruikten de grijze bank van mijn oma en konden het niet over ons hart verkrijgen om gaten te maken in de pas gestucte strakke wanden. 












Via Instagram ontdekte ik een paar maanden geleden per toeval dat Suussies verhuisde van Amsterdam naar onze vorige woonplaats en ontdekte we dat zij het huis gekocht hebben wat op ons lijstje stond om te gaan bezichtigen maar wat al was verkocht onder voorbehoud voor we eraan toekwamen. Ik bood haar mijn hulp aan en merkte dat een goede school vinden nog niet zo makkelijk was, het is gelukt voor haar meiden, het zette mij aan het denken. Als er iets is wat hier in dit nieuwe dorp van ons ontzettend fijn is, is het school. Pepijn en Annabel hebben zoveel plezier op school, iets wat in deze prestatiegerichte tijd zo onbelangrijk lijkt te zijn. Niet voor ons, wij vinden dit het meest belangrijk. De ongedwongen sfeer, de kleine klassen, er hangt zo'n fijne sfeer, daarnaast de ruimte om het huis, ze kunnen hier gewoon hun gang gaan, ik zou niet weten hoe we dit ergens anders zouden kunnen overtreffen. Daar kan volgens mij geen droomhuis tegenop en daarmee was het beslist. 

  







Een paar jaar lijkt niks, toch zie je aan met name Annabel dat er veel kan veranderen in zo'n korte tijd. Het leven met kinderen, het gaat zo snel, er gebeurt zoveel in zo'n korte tijd. Fijn om af en toe even bij stil te staan, dat vergeet ik soms weleens. Zij heeft geen herinneringen aan de tijd in onze vorige woonplaats, het zegt haar niets als we haar erover vertellen, dit is het huis waar zij haar eerste herinneringen aan zal hebben, nu is de tijd om die herinneringen zou mooi mogelijk te maken. In het begin spelend achter de bank, met luier om, speen in haar mond, kortere haren. Nu zoveel mogelijk buiten, in de tuin, of de speeltuin achter onze tuin, genietend van alle ruimte die ze hier heeft. Pepijn die zijn eigen gang gaat, al vanaf begin groep drie zelf naar school en weer naar huis, buiten spelen en altijd net te laat voor het eten binnen komen, nooit zeurend over zijn koude eten, de extra speeltijd was het waard. Pepijn wil niet verhuizen, niet zolang hij op de basisschool zit. Ik zou het ook niet willen als ik hem was. 

Het is alsof ik nu pas zie wat het huis te bieden heeft. Altijd maar bezig zijn met het andere, de sfeervolle oude panden met zoveel potentie, zorgt ervoor dat ik niet zie wat ik al heb. Ik keek naar wat dit huis niet heeft in plaats van wat het huis wel heeft. En we wonen nota bene in een mint groen huis! Hoeveel pastel kleurige huizen zijn er, veel, als je in Kopenhagen of Notting Hill woont maar heel weinig in dit saaie suffe Nederland. De tuin is fantastisch, nu we er zoveel aan hebben gedaan. We hebben veel ruimte met de serre en de aanbouw als extra, ik kan verschillende hoekjes creeĂ«ren en we zitten elkaar nooit in de weg (letterlijk dan). Maar het is het nog net niet. Daar werken we nu aan, we gaan niet voor net wel maar voor echt wel. Dat we op de bank zitten, rondkijken en denken, wauw, wat een fijn huis hebben we toch. 
Stay tuned..