woensdag 28 januari 2015

★ His birthday!




Er is er één jarig... Vandaag is AR zijn verjaardag, vanaf nu zijn we weer even oud. Deze foto's maakte ik in een weekend, zij en hij aan de ene kant van de tafel, altijd aan het knuffelen, altijd aan het kussen. Ik in mijn uppie aan de andere kant, mijn knuffelbeertje was uit logeren. Het gaf mij de kans vader en dochter te observeren en deze foto's te maken. Het is iets speciaals, die twee. Ik kan het niet beschrijven, ik ken het niet uit eigen ervaring. Ik geniet van deze fijne momenten en ben dankbaar voor mijn mooie gezin. Het lijkt zo vanzelfsprekend en logisch maar dat is het niet. Het is zo waardevol, om te koesteren en zuinig op te zijn. Wij houden het simpel, bij onszelf. We weten uit eigen ervaring met gescheiden ouders en zien in onze omgeving dat het zo vaak verkeerd gaat. Wij leren iedere dag, ontdekken steeds iets nieuws maar laten ons vooral in onze waarde door elkaar vrij te laten zijn wie we willen zijn. Dit soort onvoorwaardelijke liefde is onbetaalbaar, het is heerlijk met iemand te zijn bij wie je volledig jezelf kunt zijn, met al je onhebbelijkheden. We maken elkaar belachelijk, het soort vreemd humor waarin wij elkaar hebben gevonden, het relativeert en drukt je op een fijne manier met je neus op de feiten. Er zijn ergernissen en we hebben onze tekortkomingen. Je hebt het leven niet volledig in de hand, verdrietige gebeurtenissen zijn onvermijdelijk, momenten waarop we het gevoel hebben verder van elkaar verwijderd te raken. Zijn eerste verjaardag zonder zijn moeder, volgende maand haar sterfdag. Hij en ik rouwen anders, het verdriet is anders. Zijn moeder, mijn schoonmoeder, zijn hele leven, voor mij een stukje van mijn leven. 




Het is niet makkelijk met mij samen te leven, ik heb moeite met de dagelijkse sleur. Het gewone leven past niet zo bij me. Hij begrijpt me, noemt mij zijn kunstenaarsvrouwtje en zal nooit iets van me vragen wat ik niet wil. Hij doet boodschappen omdat ik de supermarkt de meest vreselijke plek op aarde vind, hij gaat op stap met de kinderen omdat ik me liever met de kwast in mijn handen in mijn verfkloffie zonder make-up met mijn haar in een knot opsluit. Ik moet af en toe alleen zijn, denken, voor me uit staren en mijn creativiteit benutten. Ik wil me de ene week volledig richten op de kinderen, de andere week voel ik me opgesloten en wil ik vrijheid. Ik wil werken zonder dat het van mij verwacht word, zelf kiezen welke kant ik uitga. Hij geeft me alle kansen en grijpt in waar nodig. Er is niets zo fijn om zelf je pad te mogen kiezen en te weten dat hij me weer op het goede pad zet wanneer ik verkeerd gekozen heb. Ik heb veel te bieden en krijg er veel voor terug. Laat het alsjeblieft voor altijd zo zijn, hij en ik.. 







L♥VE






vrijdag 23 januari 2015

★ The new kitchen and some inside information...




Voor de duidelijkheid, ons huis ziet er nooit zo uit als op de foto's. Voor de één een flinke tegenvaller, zo kan mijn moeder zich nog steeds niet bedwingen en begint steevast met opruimen. Zij weet niet waar alles hoort waardoor we er helaas niks aan hebben en elke keer geërgerd op zoek moeten naar onze spullen waarop we ons voornemen mijn moeder aan een stoel vast te binden de volgende keer dat zij op bezoek komt. Ze zal ook niks zeggen als we iets zoeken, zo liet AR zijn potlood op tafel liggen toen hij bezig was met het maken van Pepijn zijn nieuwe bed. Hij vroeg of iemand zijn potlood had gezien toen bleek dat deze niet meer op de plek lag waar hij het had neergelegd. Ik zal niet herhalen wat mijn moeder hierop antwoordde maar ze zei erachteraan dat ze niks op tafel had zien liggen. Toen ik een dag later ook op zoek was naar iets wat zij verplaats had vond ik het potlood, waarschijnlijk weet ze niet eens dat zij het had 'opgeruimd', zoiets gaat bij haar volledig op de automatische piloot zonder dat ze erbij nadenkt. 

Een ander zegt opgelucht te zijn dat ook hier gewoon geleefd wordt. Zij voelen zich meer op hun gemak wanneer ze niet binnenstappen in een showroom maar een echt leefhuis, al zijn er genoeg die vinden dat onze rommel nog niet rommelig genoeg is. Eigenlijk is het nooit goed. Zoveel mensen zoveel wensen. Dat is ook de reden waarom ik er zo op hamer hoe belangrijk het is je eigen ding te doen. Je kunt en zal nooit voldoen aan het ideaalbeeld dat alle anderen hebben, doe vooral geen moeite en focus op wat jij wil. Het enige wat er toe doet is dat jij en degene met wie jij je huis deelt zich prettig voelen in jullie leefomgeving, ook als anderen daar kritiek op hebben. Wie zegt dat zij het goed hebben? Ik zie helaas om mij heen nog steeds dat mensen zich teveel aantrekken wat een ander te zeggen heeft, zonde. Je mag blij zijn met wat je hebt, jouw smaak hoeft niet die van een ander te zijn en je hoeft het je niet aan te trekken wanneer de ander niet hetzelfde mooi vindt. Ga je niet aanpassen, negeer trends, door iets klakkeloos over te nemen omdat je denkt dat dit in de smaak zal vallen bij anderen doe jij jezelf tekort je en zul je nooit echt ontdekken wat je eigen stijl is. Je eigen stijl vinden kost tijd, in die tijd zul je vast en zeker verkeerde beslissingen maken en af en toe de weg kwijt zijn, hier leer je van en uiteindelijk zul je gaandeweg jezelf ontdekken. Zodra je weet wie je bent, waar je van houdt en wat je mooi vindt zul je dit vertaald zien in jouw interieur. Overigens kan ik je prima helpen met het vinden van jouw stijl, mocht je hier graag wat hulp bij hebben. Interieuradvies is veel meer dan een plan opzetten voor je huis, het is samen ontdekken wat bij je past, wat je mooi vindt en waar jij je het prettigst bij voelt.  








Ik ben dolblij met de extra ruimte die wij hier hebben, het geeft mij de gelegenheid om makkelijk en snel zooi opzij te schuiven wanneer ik foto's wil maken. Zo heb ik achter de camera een berg rommel, voor de camera ziet alles er spik en span uit. Ik poets de keuken, alle handafdrukken verwijder je gelukkig heel eenvoudig van een glad oppervlak, en ik dweil de vloer (alleen het deel wat je op de foto ziet, de rest laat ik voor wat het is). Annabel laat zich iets minder snel opzij schuiven, zij staat er bovenop met haar poezelige neusje. Het duurt uren voor ik een paar foto's heb kunnen maken, zij blijft maar kleedjes verplaatsen, lades openen, wil een koekje, komt naast me staan om door de camera te kijken, wil een koekje, zit met haar vinger aan de lens, wil een koekje, vraagt of ik foto's van haar wil maken, wil een koekje, tot ik besluit haar een koekje te geven en voor de tv te planten. Voor de foto verplaats ik de bekers en vaas van Elke van den Berg een paar centimeter. Wanneer ik mijn huis inricht doe ik dit niet voor de foto, ik kijk naar het grote geheel. Alles staat op zijn plek en ziet er prima uit. Op een foto wordt dit anders weergegeven, je laat tenslotte maar een heel klein stukje zien. Ik gebruik een statief zodat de camera op dezelfde plek blijft staan en loop heen en weer om te kijken of ik nog iets moet aanpassen tot ik tevreden ben. Ik doe het op gevoel, naar eigen smaak. Een ander zal het vast en zeker anders hebben gedaan, dat doet er niet toe. Voor elke foto bekijk ik het weer opnieuw. Je zal het niet zien als ik het niet vertel maar zo heb ik bijvoorbeeld op de foto hierboven een klein beetje ruimte gelaten tussen de roze en mint bekers, zo komt er een klein lichtstraaltje tussendoor waardoor het iets minder vlak is. Voor de close-up op de foto daar weer boven zie je dat ik de bekers juist een klein stukje dichterbij elkaar heb gezet, zo valt het licht niet tussen de bekers wat ik hier mooier vind. 






Er moet nog veel gebeuren in de keuken. Het stootbord onderop, tussen de vloer en de keukenlades, moet nog wit geverfd worden. We hebben nog steeds geen plinten voor de vloer. Er moet iets voor de ramen (ik vind de kunststof kozijnen met zwarte rubberen randen zo lelijk). De poeder roze wand moet nog eens geverfd, ik ben er helaas niet altijd bij geweest en weet niet wat er fout is gegaan maar hij ziet er niet mooi uit en ik betwijfel of er wel meerdere lagen op zitten, wat het mooiste resultaat geeft. Er moet verlichting komen boven dit deel van het aanrecht, het andere deel (niet op de foto's) wordt verlicht door middel van plafond spotjes. En ik denk erover de wanden rondom de ramen ook poeder roze te verven, ik twijfel nog. We zijn in elk geval blij met de keuken, fris wit. Ik wilde een keuken die zo min mogelijk opvalt en het liefst ook zo min mogelijk keuken, daarom geen bovenkasten. Eigenlijk was ik van plan iets totaal anders te doen maar ik houd er rekening mee dat we hier niet tien jaar zullen wonen en het ook makkelijk verkoopbaar moet zijn. Daarbij wilde ik zo veel mogelijk op dezelfde plek waar de aansluitingen al zaten zodat er zo min mogelijk extra werk bij zou komen, we hadden tenslotte maar kort de tijd om alles te laten doen voor de verhuizing. Het is een donker huis waardoor ik zoveel mogelijk extra licht wil vangen, hoogglans wit weerkaatst licht. Doordat er geen bovenkasten zijn heb ik gekozen voor een robuuste kraan, een standaard kraan zou hier helemaal weg vallen. Daarnaast is deze kraan ideaal in gebruik, hij is flexibel wat heel handig is als je bijvoorbeeld een emmer wilt vullen met water. Ik wil alleen maar lades, of in elk geval zoveel mogelijk. De lade trek je aan, je ziet alles wat er in zit en kunt dit makkelijk pakken, in tegenstelling tot een keukenkastje waar je half in moet duiken omdat alles achter elkaar staat. De vaatwasser kreeg ook een ladefront, zo loopt de lijn mooi door zonder onderbroken te worden wat een rustiger beeld geeft. Mensen vragen elke keer weer of wij wel een vaatwasser hebben, erg geestig. Het is een heel verschil met de keuken die er in zat, de muur is weggebroken waardoor het nu één grote ruimte is en de lichtinval vanuit de keukenramen niet meer onderbroken wordt. Er is plaats voor een grote eettafel van drie meter lang waaraan wij veel tijd doorbrengen. 




In de vensterbank staat een oud servies, mijn moeder nam dit jaren geleden voor mij mee uit Frankrijk. Ik houd van de combinatie van het oude Franse servies met het Dutch design keramiek van Elke van den Berg. Dat het niet perfect bij elkaar past maakt het voor mij juist zo aantrekkelijk, het mag best vloeken. De vaas staat onder een stolp. Ik koos voor gele leren greepjes, deze zie je niet zo snel bij een ander. De witte laminaat vloer is voor de schone types onder ons een ramp in de keuken, je ziet alles. Ik heb drie ronde kleedjes op de grond gelegd om dit een beetje te verbloemen, ik zal ze nog even aan elkaar bevestigen zodat ze ook eens op hun plek blijven liggen. De eettafel is nieuw, samen met wat stoelen en een kruk, de rest hadden we al. Binnenkort zal ik hier wat meer van laten zien. En er is natuurlijk nog een stukje keuken, waar wij (vooral ik) koken maar daarnaast zit de deur naar de gang, die is zo ontzettend lelijk en we kunnen maar geen keuze maken waardoor we nog steeds geen nieuwe deur hebben gevonden. Tot die tijd maak ik daar lekker geen foto's van, wat je niet ziet is er ook niet ;-) Zou je bij de laatste foto de plinten er even zelf bij willen denken? En wat zeg jij, de korte wanden rondom de keukenramen ook poeder roze, of niet?




L♥VE




donderdag 15 januari 2015

★ Pepijn misses his old room..





Een nieuw jaar, nieuw huis, nieuwe omgeving. Ik prijs me gelukkig met mijn kinderen die zich zo goed aanpassen, ik had vooraf niet kunnen bedenken dat zij zo snel zouden wennen. Pepijn mist zijn oude kamer, hij zou het liefst zijn oude kamer in ons nieuwe huis willen plakken. Hij was niet blij met zijn nieuwe kamer. Hij kon zijn draai er niet vinden en speelde altijd op onze slaapkamer, hij vond zijn nieuwe behang griezelig, zodra hij in het donker in zijn bed lag zag hij enge handen op de muren in de takken van de berkenstammen. Ik vind het Woods behang prachtig, vooral in combinatie met het groene Bamboo behang op de andere wanden. Toen Pepijn uit logeren was en tegen mijn moeder zei hoe blij hij was dat hij bij hun op zolder sliep, met bloemetjesbehang op de muren, besloot ik niet langer te wachten en actie te ondernemen. Ik vroeg hem of hij liever in onze kamer sliep met kale wanden dan in zijn huidige kamer en hij zei volmondig 'Ja!'. En dus ruilden wij. In mijn eentje verschoof ik alle meubelen (inclusief tweepersoonsbed) van de ene naar de andere kamer, de blijdschap van Pepijn verzachtte de rugpijn die ik een week lang voelde. 








Ik snap heel goed dat Pepijn zijn oude kamer mist. Zijn kamer was groot genoeg om in te slapen met genoeg ruimte om te spelen en klein genoeg om knus te zijn. De typische kenmerken van een jaren '30 woning, houten planken vloer, schrootjeswand, balkenplafond en paneeldeuren geven de kamer direct al veel sfeer. De inbouwkast nam geen ruimte in beslag en er kon lekker veel in. Kleding, boeken, speelgoed, zijn spaarpot, camera, allemaal buiten bereik van de grijpgrage handjes van zijn zusje. Alles uit het zicht wat we maar wilden, de mooie spulletjes en het speelgoed waar hij het meeste mee speelde lieten we staan, zoals zijn treinbaan van Playmobil en verzameling spulletjes in de houten opbergboxen aan de wand. Het hoge plafond en de enorme lichtinval door het grote raam
gaven het een ruimtelijk gevoel, de rechte wanden zorgden ervoor dat je de hele ruimte kon benutten.

Zijn oude kamer is op veel plaatsen opgedoken, o.a. hier: Milk magazineHandmade CharlotteTransito inicialBloesem kids, Remodelista en natuurlijk in het prachtige boek vol kinderkamer inspiratie, het Mini Woonboek. Het was ook een fijne kamer, echt Pepijn zijn kamer. Hij speelde er graag, voornamelijk met zijn treinbaan of hij zat op zijn bed in zijn tent spelletjes te spelen op de IPad. Wij lazen hem voor uit heel veel boeken en Anne-Roel 'Jonaste' hem iedere avond zijn bed in. Pepijn als een stijve plank in zijn armen, een paar keer zwaaiend van voor naar achter en vervolgens met zijn snufferd in zijn kussen op het matras en lekker warm onder de dekens. Het was een fijne kamer, ook om te zien. In de vakkenkastjes plaatste hij steeds weer iets anders, wat hij op dat moment maar verzamelde. 








In Pepijn zijn nieuwe kamer moet veel gebeuren, de vloer ligt, de wanden zijn kaal, er zit niets voor het raam. We zijn al tijden op zoek naar het juiste behang, hij heeft een duidelijke eigen mening en ik wil niet nog eens de fout maken iets voor hem uit te zoeken wat niet bij hem past, het liefst wil hij zijn oude behang uit zijn vorige kamer weer op de wanden maar dan in de kleur mint. Ik wil koste wat kost iets anders, ik probeer graag iets nieuws uit. Mijn huis is mijn visitekaartje, ik kan hier volledig mijn gang gaan, experimenteren wat ik wil waardoor ik kan laten zien wat er allemaal mogelijk is. Ik breng een ander graag op ideeën maar wel nieuwe ideeën. Een klein conflict dus, hoezeer ik hem ook de kamer van zijn dromen gun en aan al zijn wensen wil voldoen. Een uitdaging die ik graag aanga, hij krijgt hoe dan ook een kamer waar hij blij mee zal zijn.








Voor het komende jaar staan er voor ons nieuwe huis wat veranderingen op de planning, behang speelt een grote hoofdrol, botanische prints, liefst verschillende gecombineerd, het mag best vloeken, júist. Behang geeft de muur een flinke boost en is een statement in een ruimte. Heel sfeerbepalend waardoor je echt op zoek moet gaan naar wat bij jou past, niet zomaar klakkeloos iets overnemen omdat iets een trend is. Ik ben bezig met een lichtplan, beneden is het drie keer zo groot dan ons vorige huis, de paar lampen die we nu hebben waren toen genoeg om alles te verlichten maar hier zitten we met een paar donkere hoeken. Ook hierbij maak ik het mijzelf niet makkelijk door te kiezen voor standaard verlichting, ik zal jullie er wel flink mee vervelen maar ik wil graag iets wat een ander niet heeft, of net even anders. Koper speelt een grote rol, roze, behang in verschillende dessins, okergeel, leer, wol, katoen, vilt, jute, kant, zwart, wit, handgemaakt, zelfgemaakt, gepersonaliseerd, ik ga dit keer alle kanten op. 

Ik ga weer zelf aan de slag, ik maakte de afgelopen jaren bar weinig nieuwe dingen en jullie hebben me volop laten weten dit te hebben gemist, ik ga mijn best doen zoveel mogelijk met je te blijven delen, ik laat zien wat ik van plan ben, hoe ik dit ga realiseren en toon je uiteraard het eindresultaat, met tips waarmee je zelf aan de slag kunt gaan. Ik heb de website aangepast, een nieuwe lay out met ruimte voor informatie (nog niet af) en duidelijke foto's die je nog een stukje kunt uitvergroten als je er op klikt. De website zal een grotere rol spelen, deze is overzichtelijker dan mijn blog, daarmee probeer ik je tegemoet te komen zodat je makkelijk kunt vinden wat je zoekt, als naslagwerk, om te delen met anderen (graag, ik waardeer het zo wanneer je me helpt door te delen) of om gewoon inspiratie uit te halen. Ik loop al jaren met het idee filmpjes te maken, helaas ben ik niet zo kundig op dat gebied wat me er steeds van weerhoud er aan te beginnen, wie weet doe ik dit toch, we zullen zien. Ik besteed zoveel mogelijk tijd aan dit alles, ik vraag om een klein beetje begrip wanneer ik helaas even niet de tijd heb gevonden en je wat langer moet wachten tot je iets van me hoort.. 

L♥VE

zondag 28 december 2014

★ Chirstmas tablesetting my way ★ Easy decorating and diy ★ Saying goodbye and starting over.. a long one











Wij vierden eerste kerstdag met zijn twaalven, ouders, zusje, oma, oom, tante, neefje en nichtje. Ons huis geheel in kerstsfeer met in totaal negen kerstbomen, wat sterren, bloemen en planten. De zondag voor kerst kochten wij snel nog even twee nieuwe eetkamerstoelen en een kruk, de nieuwe tafel was eerder al geleverd. Genoeg plaats om te zitten en gelukkig nu ook om óp te zitten. Links op de eerste foto de nieuwe stoel, leer met stalen poten, wij kochten er twee en een bijpassende kruk. Vanwege de lengte van de tafel, drie meter, koos ik voor ranke stoeltjes. Ik wil het zo ruimtelijk mogelijk houden in huis, ik wil licht en lucht. Deze stoeltjes zijn ideaal door de simpele vorm van het frame en de leren zitting. Niet geheel onbelangrijk, ze zitten ook fijn, het kraken van het leer wordt gelukkig ook steeds minder. De overige stoelen, de Master chair van Philippe Starck voor Kartell, About a chair en de blank houten spijlen stoel, beide van Hay mochten blijven. Het oker geel van de stoelen staat prachtig in combinatie met de oud roze wand, waarover ik eerder al een blogpost schreef. Ik schreef ook al eerder over de bos bloemen die ik kreeg van mijn moeder. Omdat ik weinig tijd had en geen extra voorbereiding koos ik een simpele styling voor de kersttafel. Ik verzamel al jaren lege glazen potten, tot grote ergernis van eerst alleen Anne-Roel en sinds de verhuizing iedereen die de zware dozen vol lege potten moest tillen. Het begon vijf jaar geleden met de kleine Olvarit potjes waarin Pepijn zijn eerste hapje zat. Ik verzamel zoveel mogelijk verschillende vormen glas en zo ontdekte ik dat jam vaak in de meest mooie glazen potjes zit. Afijn, ik koos enkele potjes uit mijn voorraad en gebruikte deze als vaasjes en theelicht houders voor op tafel, ik vond mijn handgemaakte stoffen vlaggenlijn van Sukha-Amsterdam en hing deze met simpel schilderstape aan de wand. 










Terwijl de rest van de groep een boswandeling maakte hielpen mijn zusje en nichtje mij met tafeldekken en decoreren. Zodra de vlaggenlijn hing besloot ik er een tekst op te stempelen, nadat ik de eerste letter stempelde concludeerden wij dat de te kleine letter niet te lezen was waarop ik besloot een stift te zoeken en zelf maar te schrijven. De textielstift was nergens te vinden, zo ook de marker waardoor ik de letters er maar met een krijtstift op heb geschreven. Omdat het heel erg mij is een spelfout te maken en de boel daarmee te verpesten vroeg ik mijn nichtje de letters steeds hardop tegen mij te zeggen. Het ging goed. Ik adviseer bij deze de letters op de vlaggenlijn te schrijven wanneer deze nog níet hangt. Iets makkelijker, lijkt mij. Op tafel legde ik eerst twee kanten gordijnen van Ikea met daarop een kanten tafelzeil, simpele grote ronde borden met daarop de bordjes van mijn brocante servies uit Frankrijk, een paar jaar geleden meegenomen en cadeau gedaan door mijn moeder. Ik gebruikte verschillende bordjes met lieflijk dessin in pastel roze, blauw en een bordje met een donkere rand en roze bloemetjes. Roze bloemetjes op tafel en roze bloemetjes dessin op het bordje. Een simpele witte soepkom erbovenop. De kleine kerstboom vol strikjes was een verjaardagscadeau, het grote kerstboeket werd vlak voor kerst bezorgd. Op het zelfgemaakte krijtbord tekende ik eerder al een kerstboom. We dimden het licht van de kroonluchter en genoten van het kaarslicht samen en de lichtjes van de kerstbomen. Ik gaf iedereen een kleine opdracht, een briefje met daarop een naam van de persoon waarover je iets liefs moet schrijven, iets leuks wat je samen hebt beleefd, een mooie karaktereigenschap of wat je maar wilt. We namen de tijd om iets te schrijven, ik verzamelde alle briefjes en las de lieve woorden van iedereen voor. Heel leuk om te lezen wat een ander positief aan je vindt. Zo ontdekte mijn moeder dat er daadwerkelijk mensen zijn die wel om de grapjes van haar echtgenoot kunnen lachen, (iets wat ze anders nog steeds voor onmogelijk zou houden) hoorden wij wat voor speciaal cadeau mijn oma aan mijn neefje gaf en bleek Anne-Roel nog steeds de ideale schoonzoon te zijn. 












Dit is mijn laatste blogpost van dit jaar. Ik weet niet waar het jaar gebleven is, dit was het snelste jaar ooit. Ik weet het begin, het einde maar veel van ertussenin ben ik kwijt. Het jaar begon verdrietig met het overlijden van mijn schoonmoeder waarna ik direct zei niet in dit huis te willen wonen. Wij verkochten ons vorige huis binnen vijf weken en eindigen het jaar in dit huis waar ik blij mee ben al zou ik het nog steeds het liefst willen verplaatsen. We hebben het grondig verbouwd, vanbinnen is vrijwel niets hetzelfde gebleven, het is volledig naar onze wens aangepast. Er is nog steeds enorm veel te doen, we hebben geen haast en doen het stapje voor stapje. Al blijven de aanvragen binnenstromen, fotoreportages en zelfs iets voor tv waardoor ik bijna geneigd ben wel alles snel af te ronden. Pepijn is happy op zijn nieuwe school en Annabel past zich moeiteloos aan. Het eerste pakketje wat ik hier in ontvangst nam bevatte het Mini Woonboek, pagina's vol prachtige foto's van de vorige kamertjes van Pepijn en Annabel, een fijn en mooi aandenken aan ons eerste koophuis en de eerste kamers van de kinderen. Ik stond met een interview in interieurtijdschrift Ariadne at Home en stylist Marlies en fotograaf Dennis kwamen langs in ons vorige huis om een binnenkijk reportage te maken voor datzelfde woonblad, dit zal gepubliceerd worden in het komende mei nummer. Het was het jaar waarin wij afscheid namen van een zeer verdrietige periode die veel van ons vergde en te lang voortsleepte. We zijn blij deze te kunnen afsluiten, weer te mogen genieten van de vrije tijd die we zo lang misten, tijd voor ons viertjes, voor ons tweetjes, voor leuke dingen en luie dagen. Ineens blijkt maar weer hoe belangrijk de simpele dingen zijn, die alles behalve vanzelfsprekend zijn.










Ik moet natuurlijk afsluiten met grootse plannen voor volgend jaar, goede voornemens, doelstellingen, etc. Her en der in blogland komen de mooiste verhalen voorbij, wordt er nagedacht over de komende twaalf maanden, hoe daar invulling aan moet worden gegeven, wat er moet veranderen. Ik heb niets. Geen mooie plannen, geen wensen. Vorig jaar wenste ik één ding, dat is uitgekomen. Het is vandaag en het gaat prima, ik geniet en verkeer in goed gezelschap in een nieuw huis in een onbekende omgeving die ongetwijfeld bekender gaat worden. Het is vakantie, de kinderen slapen uit en spelen lang in hun pyjama, we wandelen in het bos en drinken warme chocolademelk met slagroom. Niets hoeft en alles mag. Behalve dan voor Anne-Roel, hij moet de komende dagen werken. Wij zullen het huis gestadig aan afmaken, nieuwe dingen kopen, mensen uitnodigen en dingen ondernemen, of niet, wie zal het zeggen. Ik ga door met bloggen en zie gaandeweg welk pad ik zal volgen en tot waar dit zal leiden. Geen plannen, geen hoge verwachtingen, we zien het wel.

Bij deze een groot dankwoord voor jou, voor het lezen van mijn blog. Voor de lieve woorden, reactie's en de moeite die je neemt om mij te volgen. Het is een enorme motivatie voor mij om mijn best te doen, me te ontwikkelen en dingen te delen die ik anders waarschijnlijk niet zou doen. Ik krijg nog steeds rode wangen van alle complimentjes en voel me een beetje ongemakkelijk wanneer ik hoor dat ik een inspiratie ben maar ik waardeer het enorm, meer dan je denkt. Dat dit kleine plekje waar ik mijn persoonlijke foto's en verhaal deel zo vaak wordt bekeken is een groot compliment. Bedankt daarvoor. 


L♥VE


woensdag 24 december 2014

★ Our Christmashome #2 ★ Stars, stars, stars, more trees, diy and our plans for Christmas












Sterren, sterren, sterren, een zooitje bomen, bloemen en planten. Ik kocht de papieren decoratie sterren van House Doctor bij de webshop Stoer in Style en kreeg ze van Sinterklaas op pakjesavond. Sindsdien staan ze bovenop de grote steigerhouten bank in de serre. Ik ben nog van plan ze op te hangen maar dat zeg ik al weken dus het is zeer aannemelijk dat het er niet meer van komt en iedereen die plaats zal nemen op de bank ze in zijn nek krijgt. Zo gaan die dingen vaak bij mij.. Ik weet gewoon niet in welke verhuisdoos ik ook alweer de visdraad stopte waaraan ik ze wil hangen, wat inhoud dat ik meerdere dozen moet doorzoeken waardoor ik er veel langer dan me lief is mee bezig ben, zin om nieuw te kopen heb ik ook niet. De grote zwarte ster heeft inmiddels een plek gekregen, gewoon op de grond naast de vakkenkast, te zien in de blogpost die ik eerder plaatste over de kerstdecoratie in ons huis. De stoffen vlaggenlijn van Sukha-Amsterdam, hier over de bank gedrapeerd, wilde ik bestempelen met letters die samen iets voor de hand liggends als Merry Christmas zouden vormen maar nadat Annabel ermee aan de haal ging heb ik het voor haar verstopt op een plek die ikzelf ook direct weer vergat. Ik neem het idee mee voor volgend jaar, in de tussentijd heb ik ze vast wel weer gevonden. De linnen gordijnen in de serre draai ik overdag een paar keer rond in mijn handen zodat ze onderop een soort prop vormen, ik vind gordijnen open weer zo gewoontjes, ik houd van rommelig en op deze manier komt er toch wat extra daglicht binnen.. 












In ons huis geen perfecte kerstbomen, wij kochten op een maandag de meest scheve exemplaren die nog over waren na het weekend waar klanten voor ons wel voor de mooiste kozen. Pepijn zijn kerstboom, nog niet op de foto maar wel te zien op een kort filmpje op Instagram, spant de kroon. Hij koos deze zelf en hield voet bij stuk, zelfs nadat de vriendelijke verkopers hem boompjes lieten zien die minder scheef stonden. Nu staan er in ons huis drie rare scheve bomen mooi te zijn. Inmiddels zijn er door mijn toedoen drie kerstballen gesneuveld zonder dat ik weet hoe, wat onze kinderen, poes en twee grote honden niet lukten. Vanwege de vakantie verkeert ons huis in de gebruikelijke gezellige totale chaos. De piano is helemaal in kerstsfeer, erop een kleine kerstboom, wit houten boompje wat ik jaren geleden kocht bij Sil's Home, koperen en messing kandelaars, een lampenvoetje met daarop een kaal frame van een oud lampenkapje wat ik volledig ontleedde en de nesting dolls van Annabel die ik kocht bij Wolf & Wolkje. Onderop tegen de piano de houten ster die ik jaren geleden maakte van vijf houten latten, een simpele diy, je spijkert ze gewoon aan elkaar vast op elke hoek. 





Ik ga ontzettend mijn best doen om je de laatste kerstdecoratie in het huis te laten zien. In onze keuken met de nieuwe drie meter lange eettafel en daarbij nieuwe stoelen met nieuwe kruk, (nog) een kleine kerstboom en de prachtige bloemen die ik vrijdag van mijn moeder ontving en gisteren aan de deur. Twee volle bossen, kleurig en fleurig. Vanavond komt de eerste visite, mijn ouders en zusje. Zij logeren bij ons, eerste kerstdag vieren wij hier in ons nieuwe huis met een deel van de familie, mijn oma, een oom en tante en hun kinderen, mijn neefje en nichtje. Met zijn twaalven rond de eettafel, dat past dit keer makkelijk. Ik heb nog geen idee hoe ik de tafel zal gaan decoreren, ik bedenk dat soort dingen nooit vooraf. Er is geen plan, er zijn geen ideeën, al weet ik wel dar ik iets met de bloemen ga doen. Ik wens je wel al hele fijne kerstfeestdagen, geniet van de kleine dingen, het gezelschap en sta even extra stil bij de mooie momenten die later weer fijne herinneringen vormen. Wie weet tref ik je morgen nog even, als je het niet te druk hebt, mij niet vergeet en het belangrijkste, wanneer het me lukt foto's te maken en een leuk verhaaltje te schrijven..









 L♥VE



maandag 22 december 2014

★ Our Christmashome #1 Why I love pink and a BIG thank you to my mother and sister..










Ons kersthuis.. 
Veel roze. Natuurlijk is het geheel overbodig.. toch vertel ik nog even dat het mijn lievelingskleur is. Niet alle tinten roze vind ik even mooi, bleek poeder roze en oud roze zijn favoriet. Ik ben dan ook als een kind zo blij met mijn roze wanden, subtiel, zacht en toch ook opvallend. Je huis en met name inrichting heeft een grote invloed op je mentale gesteldheid, iets wat niet iedereen weet. Ik word vrolijk van mijn roze wanden, vooral in deze donkere maanden vol grijze dagen. Op de wand de kleur 'Powder Blush', de lijst van de spiegel verfde ik in de kleur 'Blossom', beide van Painting the Past. Ik vertelde al eens eerder waarom ik uitsluitend kies voor deze verf, hier kun je dit (na)lezen. Met roze kun je alle kanten op, lieflijk maar ook zeker stoer of glamoureus in combinatie met goud en koper tinten. De verschillen tussen ons vorige huis, een jaren '30 woning en dit huis gebouwd in de jaren '90 zijn groot. Een sfeervol houten balkenplafond, glas-in-lood ramen, paneeldeuren, erker en schouw met houtkachel, allemaal verleden tijd. Ik dacht dat ik het meer zou missen, er met weemoed aan zou terug denken, misschien wel met heimwee. Nog steeds geniet ik van de foto's en kijk ik terug op een fijne tijd maar wat is het heerlijk om opnieuw te kunnen beginnen..










In deze blogpost foto's van drie van de inmiddels negen kerstbomen!! Zes daarvan zijn echt, drie van hout. Waar we afgelopen jaar in het vorige huis maar plaats hadden voor eentje zijn we nu misschien ietwat doorgeslagen. Ter verdediging, we hebben twee middelgrote kerstbomen en vier kleintjes. Het is zo gezellig, een heerlijk sfeertje.. De witte houten bank is inmiddels verhuist van de keuken naar het zitkamer deel, hierop de witte houten kerstboom en onze kleine tv, waar wij tijdelijk naar kijken tot we weten waar we de grote willen hangen. Misschien laten we het wel zo, het blijft lelijk, een grote televisie. De kinderen kunnen ook tv kijken op de Ipad en wij kijken niet zo heel veel, dan is de kleine ook prima. Hele avonden bankhangen voor de tv behoort een beetje tot de verleden tijd sinds wij onze nieuwe drie meter lange eettafel hebben waar wij 's avonds heel graag zitten. Daarover later meer..








Er zijn maar weinig dingen waar ik echt een hekel aan heb, een kerstboom optuigen staat toch wel heel hoog op de ranglijst. Met stip bovenaan de lichtjes. Ik geloof dat mijn moeder het zelf niet zo door heeft maar zij voorziet al jaren onze kerstbomen van lichtjes. Ik begin er gewoon niet aan, ook al staan de bomen al een tijdje op hun plek. Onverwachte visite afgelopen vrijdag, mijn moeder en zusje, met een prachtige bos bloemen. Twee daarvan zette ik in de mooie roze Hella vaas. Ik gaf mijn moeder een kop koffie, zij vroeg of ze iets voor me kon doen en ik zag mijn kans schoon. Niet veel later zaten de lichtjes in de bomen. Mijn zusje nam het kerstballen gebeuren voor haar rekening. Wij genieten van onze bomen in hun volle glorie mede mogelijk gemaakt door Anneke en Roosmarijn. Zij lagen vervolgens languit op de bank, zeiden geen boe of bah, zelfs niet toen ze aan tafel plaats namen om de lekkere maaltijd die ik voor hen klaarmaakte te nuttigen. Dat kan ik dan weer wel..






 L♥VE