vrijdag 21 november 2014

★ Ready... or not












Morgen houden wij een house warming, of house verwarming, aldus Pepijn. Iedereen is zo benieuwd en we kunnen ze toch eigenlijk niet langer laten wachten. Nu zo vlak voor het weekend lijkt het ineens een stom idee. Zoals je ziet heeft nog bijna niets een plekje gekregen en dat wat een plek heeft gekregen moet vervangen worden. We hebben de grote televisie ergens uit de weg in een hoekje opgeslagen en deze kleine op een paar kistjes gezet die dienst doen als tv meubel. De bank staat middenin het stukje woonkamer, pal voor de televisie, want van een afstandje lijkt deze tv net een postzegel. We vergapen ons nog dagelijks aan de strakke wanden, nooit eerder zagen wij zulke glad gestuukte muren, onze super klusser die van alle markten thuis is heeft dit zo mooi gedaan dat wij huiverig zijn ook maar iets op te hangen voor we de definitieve plek van de meubels weten. De roze muur maakt alles goed, instant happiness door enkel en alleen een kleurtje op de wand. De kleur, 'Powder Blush' van Painting the Past. 










Het blijft een gepuzzel, ik vind de roze wand prachtig met de driftwood vakkenkast, eigenlijk wil ik deze op dit plekje laten staan. Ik wil het liefst een kast op maat, wandvullend voor de witte muur met de tv, gedeeltelijk dicht en open. Hierin wil ik onder andere de tv en apparatuur zoveel mogelijk wegwerken. Ik kan niet wachten tot we een nieuwe bank hebben, deze zit verschrikkelijk slecht en met zijn allen liggen is onmogelijk, we verlangen nog dagelijks naar onze vorige heerlijke bank, mét ruimte voor ons alle vier en ook best nog wat voor de poes. Ik weet nog niet wat voor bank, in welk kleurtje, hoe groot en het laatste belangrijke dingetje, op welke plek... 


L♥VE




woensdag 19 november 2014

★ 33th..


Styling & fotografie: ©FRIVOLE









Ben ik vandaag ook nog jarig.. Waarom voelt 33 ver verwijderd van 30 en zo heel dicht bij 40? Ongetwijfeld omdat ik die kant op ga en niet terug. Ik bleef een uurtje langer in bed liggen, waar ik doorgaans grote moeite mee heb als vroege vogel (ik ontwaak altijd vlak voor de wekker van 6 uur) maar waarvan ik nu genoot omdat ik verstrengeld lag in Anne-Roel zijn armen. Hij bracht Pepijn naar school die laat ontwaakte, snel zijn ontbijt at en vertrok, met een "Weet ik" als reactie op Anne-Roel die hem vertelde dat het vandaag mijn verjaardag is. Heel speciaal. Annabel ontwaakte helemaal happy omdat ze papa nog net even kon knuffelen voor hij in de auto stapte op weg naar zijn afspraak voor die dag en wij aten samen een broodje aan tafel, hand in hand omdat zij dat graag wilde. Ik geloof dat er ook nog taart en cadeautjes op de planning staan maar ik mag dat nog niet weten, eerst wachten tot we weer met zijn viertjes compleet zijn. Volgens Pepijn mag je op je verjaardag patat eten en omdat het best wel lang geleden is dat we dat deden doen we vandaag eens precies wat hij wil. Een vette hap op mijn verjaardag, omdat het kan.

L♥VE




dinsdag 18 november 2014

★ Lucky me..







Bijna tot tranen toe geroerd en hardop gelachen vanwege de allerliefste reactie's die ik heb mogen ontvangen. Dankbaar neem ik deze lieve woorden en fijne complimenten in ontvangst. Ik weet niet of je aanvoelde dat ik het kon gebruiken of misschien vroeg ik er zelf om. In elk geval haalde het me uit het dipje waarin ik mijzelf veel te lang liet bungelen. Wat blijkt, ik vind het heerlijk om complimentjes in ontvangst te nemen, de glimlach op mijn gezicht blijft nog dagenlang onafgebroken plakken. Wat is het heerlijk te lezen dat ik inspireer, er wordt genoten van mijn schrijfwijze en vooral, het allermooiste compliment, dat mijn foto's en stukjes tekst de liefde uitstralen die ik ook echt voel wanneer ik een blogpost schrijf en de foto's erbij zoek. Ik schrijf zoals ik ben, zoals ik praat en zoals ik me voel. Ik kan ook niet anders, ik laat altijd mijn hart spreken, over mijn leven, mijn gedachtes, mijn gevoelens. Waar anders dan op mijn eigen blog kan ik zo mezelf zijn en laten zien wie ik ben en hoe ik in het leven sta. Daarbij vergeet ik altijd hoeveel mensen het lezen, ik sta er nooit bij stil dat er mensen zijn die zoveel van mij weten en tegelijkertijd voor mij totaal onbekend zijn. Of misschien juist heel bekend, het kan zijn dat je mij kent en me stilletjes volgt. Ik zal het waarschijnlijk nooit weten, tenzij je een reactie achterlaat. Ook zijn er mensen die mij volgen, die ik volg, waarmee je zonder ze ooit persoonlijk te hebben ontmoet toch een band hebt, omdat ze je begrijpen, omdat ze op je lijken en omdat ze zich herkennen in mijn verhaal. Er zijn nog steeds mensen die niets snappen van het hele online wereldje. Zij vinden dat het je 'echte leven' verkleint. Ik kan alleen maar zeggen dat het mijn leven heeft verrijkt. Via deze weg maar ook zeker persoonlijk (als ik dat nog niet heb gedaan komt het nog) reuze bedankt en een liefdevolle warme groet..

L♥VE






maandag 17 november 2014

★ Help, please..







Ineens was daar onbedoeld een korte pauze.. Soms komen er teveel dingen tegelijkertijd op mijn pad waardoor ik vast kom te zitten. In mijn geval is het zo dat ik voor zoveel verschillende dingen wordt gevraagd dat ik even niet weet hoe ik het zal aanpakken. Het is nu en dan overweldigend en ik zou soms zo graag wat meer tijd willen hebben om goed over de dingen na te denken. Nu stort ik me te vaak impulsief in iets wat ik beter niet had kunnen doen en zeg ik nee tegen de dingen die ik beter wel had kunnen doen, natuurlijk is het achteraf altijd makkelijker praten en valt niet alles vooraf even goed in te schatten, toch zit ik in een vicieuze cirkel waaruit ik maar al te graag zou willen ontsnappen. Ik doe simpelweg te veel voor te weinig, allereerst omdat ik het vreselijk leuk vind om te doen maar ook omdat er in den beginne een kleine gunst wordt gevraagd die steeds groter wordt naarmate ik er aan begonnen ben. En zie er dan maar van af te komen.

Er zijn ochtenden dat ik mijn mail bekijk en bijna in paniek schiet van alles wat er binnen is gekomen. Niet weer, denk ik dan. Nu en dan zou ik een mail graag willen beantwoorden met een simpel, laat me met rust. Gewoon omdat ik moe ben, de kinderen veel van me verlangen en ik even niet in staat ben een keurig antwoord te formuleren omdat ik het best druk heb. Waardoor ik een reactie weer uitstel om vervolgens dat knagende gevoel maar niet kwijt te raken, ik had best wel even iets van me kunnen laten horen, wel zo netjes.

Het helpt ook niet dat ik een allerminst geordend persoon ben, bij mij beland alles op één hoop, totaal onoverzichtelijk en daarmee een obstakel waar ik tegenop zie en vervolgens niet aan begin. Ik hou ook niet van telefoneren, behalve als ik spontaan word gebeld, dan overvalt het me en voor ik goed en wel kan denken voer ik het gesprek en rond ik het af, wat altijd goed gaat. Iemand bellen zal ik zelden doen, pas nadat ik het tig keer heb uitgesteld en ook ben vergeten want ik vergeet tegenwoordig meer dan me lief is. Iedereen die mij kent zal zeggen dat ik enorm goed ben met woorden, me goed weet uit te drukken, nooit verlegen ben en altijd weet wat ik moet zeggen. Zo zie ik mijzelf niet maar omdat ik weet hoe anderen mij zien probeer ik wel altijd te voldoen aan dit beeld. Onzin natuurlijk en eigenlijk kan het me niet schelen wat een ander van mij vindt dus is mij niet helemaal duidelijk waarom ik dit doe. Waarschijnlijk omdat ik anders niet zo goed weet hoe ik het dan zou moeten doen.

Ik wil het dus anders, het moet ook anders. Ik weet zeker dat ik ervoor kan zorgen dat ik meer energie kan steken in het juiste, dat ik door kleine aanpassingen meer kan laten zien van mijzelf. Ik weet waar het fout gaat, wat mijn valkuilen zijn, mijn zwaktepunten en tekortkomingen. Ik weet alleen even niet meer zo goed waar ik goed in ben, hoe ik dat weer naar boven kan halen en vooral... waar ik moet beginnen. HELP!


L♥VE


woensdag 5 november 2014

★ Cosying up..













Styling & fotografie: ©FRIVOLE




De serre is inmiddels omgetoverd tot onze herfstkamer. Pepijn en ik maakten twee slingers van de bladeren die we verzamelden tijdens een heerlijke lange boswandeling. Op school staat een herfsttafel, omdat Bella overal met haar handjes aan zit en niet dezelfde ideeën heeft over de dingen als wij leek ons een herfsttafel in huis zeer ongeschikt. Wij verzonnen iets anders leuks en maakten van touw en wat bladeren een slinger en hingen die aan de gordijnen. We hebben de bladeren gewoon met het steeltje aan het touw ge-niet, de gevallen bladeren op de grond zijn het bewijs dat dit niet de meest ideale methode is. Omdat de serre best een kale ruimte was heb ik twee handgemaakte papieren slingers opgehangen. De prachtige slingers van Sukha Amsterdam hingen voorheen in Annabel haar oude kamertje. Omdat het deze dagen vroeg donker is en de vele ramen dan een ongezellige grote zwarte vlakte zijn heb ik de linnen gordijnen uit het vorige huis hier opgehangen. Ik weet dat menigeen ze te lang zal vinden maar ik vind dat nou juist mooi en laat het zo. De grote bank hebben we op maat laten maken van steigerhout. Niet helemaal onze maat, we wilden een drie meter lange bank en zij rekenden drie meter voor het zitvlak waardoor hij in totaal nog eens 50 centimeter langer is en hij niet meer op de plek paste in de tuin van het vorige huis waar ik de bank wilde plaatsen. Ik zal in het vervolg iets duidelijker zijn wanneer ik maten doorgeef. Over de rugleuning hangt een rond kanten tafelkleed, deze kocht ik ooit bij de kringloop voor maar één hele euro en heeft al op heel veel plekjes dienst gedaan als van alles behalve een tafelkleed. Hiervoor hing hij met spijkers aan de schutting in de tuin van het vorige huis. De schapenvacht is een echte, hij ruikt helemaal heerlijk naar (hoe kan het ook anders) schaap. Mijn moeder kocht deze voor haarzelf en zag mij er verliefd op worden waardoor ze niet anders kon dan hem aan mij af te staan, alvast voor mijn snel naderende verjaardag. De koeienhuid met tijgerstrepen (ja, echt, dit was een hele hippe koe) kocht ik bij Ikea. Hij heeft niet helemaal kreukvrij de verhuizing doorstaan. Ik heb al verschillende mailtjes ontvangen waarin werd gezegd hoe leuk het is dat ik zoveel deel maar dat ikzelf zo weinig te zien ben. Ik ben nu eenmaal niet mijn meest favoriete onderwerp en ik doe natuurlijk zelf de fotografie maar lang leve de zelfontspanner. Bij deze weet je hoe ik voortaan elke zondagochtend begin. In het hoekje van de bank, op het zachte warme schapenvacht, onder het gebreide kleed van vele jaren en twee huizen geleden toen wonen met lef nog een klein webshopje was. Met een kop thee uit de meest prachtige handgemaakte mint kleurige mok van Elke van den Berg. In mijn eentje, terwijl het buiten nog donker is en de rest nog heerlijk ligt te slapen...

L♥VE

p.s. Het lijkt alsof ik heel ontspannen aan een kop thee nip. In werkelijkheid sloeg ik de plaid om mijn middel, rende naar de bank, ging zitten, greep de lege mok en was ik nét op tijd tot de foto werd gemaakt. Gelukkig hoefde het niet nog eens, ik zie mezelf al tien keer naar de bank rennen...

zaterdag 1 november 2014

★ a whole week of #mondaymoringblues












Dit was niet haar week. Maandagochtend maakte ik deze foto's, ik plaatste er eentje op Instagram met daarbij #mondaymorningblues niet wetende dat het de rest van de week niet veel beter zou worden. Niets was goed en wat goed was ging snel voorbij. Soms red je het niet met alle geduld van de wereld, de mantel der liefde blijkt een flinterdun vlassig vodje en aan begrip opbrengen zit ook een limiet. Ze wil de hele dag 'jekkers' (lekkers) gelukkig vallen wortels volgens haar ook in deze categorie, wil steevast niets doen wat haar wordt gevraagd en alles doen wat wij niet waarderen, wil alles 'ikke doen' (zelf doen) en is iedere ochtend teleurgesteld wanneer niet haar papa maar ik haar goedemorgen wens en uit bed haal. Het leven is geen lolletje, zal ze momenteel vast denken. Nog zo klein en zo jong, zoveel te zien, te horen, te ontdekken en te leren. Nu en dan in een onnodige haast waardoor de frustratie op de loer ligt. Niet alles zal in één keer lukken, niet alles zal goed gaan en niet alles zal je bevallen. En dat is goed, overal zul je van leren en elke keer zul je weer je weg vinden. Je zult doorgaan en genieten van elke overwinning en dat zullen er veel zijn, heel veel. Wij zullen dit alles van zeer nabij volgen, je opvangen wanneer je struikelt, je oppakken wanneer je valt, je knuffelen zoveel we kunnen en je sturen waar nodig. Ons mooie gepassioneerde meisje, alles vol overgave, dolgelukkig en intens verdrietig. Altijd hartstochtelijk. Volgende week weer een nieuwe week..

L♥VE