woensdag 4 januari 2017

★ Perfect, imperfect, de mooie plaatjes op social media en de waarheid erachter, hoe ga je hiermee om en wat kun je zelf doen? Is wat je ziet echt of zie je wat je wil zien?







De goede voornemens die ik zoal lees, beter voor jezelf zorgen, op je voeding letten, sporten, meer balans tussen werk en privé, meer tijd voor jezelf, meer rust, meer genieten, minder op je telefoon, minder druk maken over morgen of gisteren en meer in het moment leven, ik mis er vast een paar maar deze springen er bij mij uit. Opvallend genoeg lees ik niets over minder drinken of stoppen met roken, waarschijnlijk willen we tegenwoordig al niet meer publiekelijk toegeven dat we van alcohol en tabak houden. Ik zeg we, ik rook en drink niet, maar het klinkt wat minder veroordelend als ik mezelf erbij betrek. Veel van jullie verlangen naar een rustiger leven, iets eenvoudiger, de juiste balans is iets wat heel veel ambiëren. Ik vraag me nog steeds af of die balans ook echt bestaat, ik weet in elk geval wel dat het voor mij vrijwel onmogelijk is, ik stort me ergens helemaal in en kan iets maar moeilijk half doen, en/en is voor mij eigenlijk geen optie en dat vind ik best jammer. Ik ben er niet goed in, dat zou ik nog weleens willen leren.

De eerste week van het nieuwe jaar, eerste blogbericht van 2017. Ik weet nog dat 2000 zo ver weg leek, hoe spannend men dat vond, een nieuw millennium. En nu zijn we alweer zeventien jaar verder. Ik zal liegen als ik zeg dat het me iets doet, ik lees hier en daar wat goede voornemens, opvallend genoeg veelal dezelfde bij zoveel verschillende mensen en af en toe een verrassende boodschap waar ik zelf altijd iets meer mee heb. Ik doe niet aan voornemens, ik neem me nooit voor iets te doen, ik doe het of ik doe het niet. Geen verwachtingen vooraf, geen teleurstellingen achteraf. Fijn. Je hebt het tenslotte zelf in de hand, jij bepaalt waar jij je druk over maakt, hoe je in het leven staat en de dingen benadert. Ik vind de blogpost van Ankie van Zilverblauw zo treffend, heel mooi. 'Hoe je kijkt bepaalt wat je ziet'.








Opvallend veel mensen zijn heel erg bezig met anderen. Ik lees op Facebook reacties over irritaties, ik wil niemand voor het hoofd stoten en kan me ook best inleven maar vraag me toch altijd weer af waarom het je zo bezig kan houden wat een ander doet. Men heeft graag een oordeel over wat de ander deelt, zo mag je kennelijk niet met make-up op en je haar in model naar de sportschool, ondervond ik toen ik de fout maakte een selfie te plaatsen omdat ik krullend engelen haar had, vanwege de vlechten gemaakt door mijn nichtje op eerste kerstdag. Mijn hoge paardenstaart leek een prinsessen pruik en ik vond dat zo in contrast met je in het zweet werken op de sportschool, wij hadden er hier thuis lol om, daarom deelde ik de foto, 'Op naar de sportschool, mét engelen haar'. Zie je tenslotte ook niet elke dag. Ik hoorde vervolgens van anderen hoe de reacties erop waren, warempel, er zijn dus mensen die zich druk maken om hoe ik er uit zie als ik ga sporten. Echt. "Gaat ze zo naar de sportschool, helemaal in de make-up?". Overigens plaatsen ze dat niet op Facebook, dat zeggen ze achter mijn rug om.

Mijn dag begint vrijwel altijd hetzelfde, in alle rust, even tijd voor mezelf voor de rest wakker wordt. Als je zoals ik tussen 05.00u en 06.00u opstaat en tussen 10.00u en 11.00u richting sportschool vertrekt heb je er al bijna een halve dag op zitten. Op reguliere dagen, buiten de schoolvakanties, heb ik dan Annabel naar school gebracht (Pepijn gaat zelf naar school) en ben ik nog even naar de supermarkt geweest of iets dergelijks, in elk geval begin ik mijn doordeweekse dag altijd met mijn make-up op en haar in model, dat is niet anders op de dagen dat ik ga sporten. Of ik moet ziek zijn, maar dat komt een enkele keer in het jaar voor, dan zit mijn haar in een knot en heb ik hooguit wat mascara op. En ja, dat maakt mij dus ook die moeder die 's ochtends al in de make-up op school verschijnt. Hoe durf ik. Hele groepen vrouwen maken zich hier ook druk om, vooral een groep die zich bestempelt als relaxte mama's, zij veronderstellen dat je niet relaxed kan zijn en toch vol in de make-up op school kunt verschijnen. Zij stappen waarschijnlijk iets later uit bed elke dag. Geen idee waarom sommige hier zo fel tegen zijn, het kan mij tenslotte ook niet schelen dat ik naar een blote billen gezicht kijk, moet je helemaal zelf weten. Het een lijkt me niet beter dan het ander, het is gewoon net even anders.






Het lijkt een beetje alsof veel mensen last hebben van chronische ontevredenheid en dit uitten door commentaar op anderen te leveren. De ander wijst je waarschijnlijk, bewust of onbewust, op je eigen tekortkomingen, de dingen die je misschien zelf graag anders ziet. Niemand vind het leuk erop gewezen te worden wat er beter kan in je leven. Ik kan alleen vanuit mezelf denken, ik weet nog hoe vermoeiend ik het vond steeds te lezen over de sportschool, gezond eten, niet diëten en toch afvallen of slank blijven. Lekker makkelijk gezwets, vond ik, hou toch op. Ik ergerde me er aan. Tot het moment dat ik de stap maakte, op naar de sportschool en een voedingsadvies. Veel eten, heel veel eten, goed eten en toch afvallen, het bestaat echt en ik doe het. De irritatie is weg, als ik bij een ander lees over de sportschool is er herkenning en ervaar ik het als positief. Vriendinnetje F stuur ik een bedankje, ik lees haar slogan 'Skip the diet, just eat healthy' nu met een glimlach en de irritatie is weg. Je hoort me niet meer zeggen dat het gezwets is, sterker nog, ik sluit me er volledig bij aan. Een lesje geleerd, die ergernis kwam ergens weg, dat ligt niet aan de ander die op dat moment haar sport moment deelt of een opmerking over gezond eten maakt, dat lag helemaal bij mezelf.

Zien we niet gewoon te veel van anderen en trekken we niet veel te snel, vaak verkeerde, conclusies? Ik deel gewoon een foto van mijn engelenhaar, sarcastisch, kom ik aan op de sportschool met die prinsessenstaart. Toch is er iemand die denkt dat ik graag wil laten zien dat ik mooi ga sporten, haar woorden, de ander verwondert zich over mijn opgemaakte gezicht. En hier ben ik, de selfie vervloekende Suus die de schaamte opzij zet (ik zet mezelf niet graag op foto), omdat ze haar opmerkelijke sport kapsel besluit te delen, in een opwelling, zonder er bij na te denken, zonder bijbedoelingen en al helemaal niet vanuit het idee 'kijk mij eens mooi zijn en kom maar op met de complimenten'. Iedereen die mij goed kent weet hoe absurd die gedachte is, ik verschuil me liever voor altijd achter de camera dan dat ik een foto van mezelf deel. Bij elke reactie en compliment kwam de foto weer naar voren en zag ik mijn hoofd telkens weer bovenaan voorbij komen waarop ik de foto maar verwijderde, zo graag kijk ik naar mezelf. Daarbij maakt het me geen bal uit of je me mooi of lelijk vindt, ik plaats geen foto om naar complimenten te vissen. Het doet er niet toe, dit ben ik, meer wordt het niet, hier moet ik het mee doen en daar ben ik vaak tevreden mee en soms ook helemaal niet en dat is prima.








Nog een vriendinnetje F deelt op Facebook dat ze aan het eind van elke dag een positief ding van die dag opschrijft, zelfs op de meest negatieve dagen en het eerste wat ik denk is, maar één positief ding, hoe kun je nou maar één positief ding bedenken? Hoewel ik het natuurlijk een hele mooie gedachte vind maakte het me ook verdrietig dat het kennelijk voor veel al moeilijk is om slechts een ding te noemen. Waarop ik me afvraag er werkelijk niet meer is of je het gewoon niet ziet. Er is kritiek op het veel te positieve beeld dat men schept op social media, daar worden sommige onzeker van, zij hebben het gevoel dat ze tekort schieten, er aan mee moeten doen en ook aan dat ideaal beeld moeten voldoen. Ook al snap ik het een beetje, toch denk ik ook hierbij dat je het bij jezelf moet zoeken. Ik denk alleen al aan de liefde, ik ben getrouwd met een man die van me houdt, mijn kinderen houden van me, wij zijn een gezin en zijn bij elkaar, we worden niet uit elkaar gerukt omdat de helft op een bootje de oorlog ontvlucht. We zijn in goede gezondheid, hebben geen geldzorgen, natuurlijk blijft er altijd iets te wensen maar het ontbreekt ons aan niets, we hebben een dak boven ons hoofd, allebei een auto, genoeg te eten, kunnen kleding kopen, alles. Dat zijn al flink wat positieve punten die ik elke dag weer op kan noemen. Dan zijn er de kleine geluksmomentjes, een arm om me heen "Ik hou van je, mama", de momenten samen in het grote bed zo lang we willen omdat we de klok kunnen negeren in de vakantie, hele dagen in pyjama, een zelfgemaakt eigenlijk mislukt cakeje wat verrassend lekker smaakt, een grapje tussendoor van Pepijn, ik krijg een tekening van Annabel waar ik niets in kan zien en waarover zij maar niet uitgepraat raakt, als Anne-Roel thuiskomt pakt ze het weer af en geeft het aan hem. De kerstboom in Pep zijn kamer, elke avond alle kersthuisjes aan als ik hem naar bed breng en weer uit als ik voor het slapengaan nog even bij hem ga kijken. Het mooiste moment van de dag, vlak voor ik mijn bed op zoek, even kijken bij de kinderen, mijn slapende kinderen zijn het laatste wat ik zie voor ik mijn ogen dicht doe en in slaap val. Dat alleen laat alle negativiteit direct verdwijnen.

Ik heb misschien makkelijk praten, het is hoe ik ben, het positieve krijgt zoveel meer aandacht dat het negatieve meteen verbleekt. Ik vertrouw op de kracht van mijn denken, ik kies ervoor elke dag op die manier te benaderen en sommige dagen blijven ruk en vergeet ik gewoon snel weer, ook die gaan weer voorbij. Ik hou het in elk geval zoveel mogelijk bij mezelf, ik ga niet vergelijken met anderen, het heeft geen zin te kijken naar hoe een ander het doet, dat is mijn leven niet. Op het moment dat ik dit blogbericht typ is het 03.40u, ik mis de stilte overdag, even alleen met mezelf zijn zit er niet in nu de kinderen vrij van school zijn en dus zoek ik mijn moment in de nacht, terwijl de rest ligt te slapen. Straks als ze weer elke dag naar school zijn mis ik deze dagen, is er teveel stilte. "Het is ook nooit goed", zei iemand ik toen ik ditzelfde vertelde. Het is zoals het is, goed of niet, ik pas me aan en zorg ervoor dat het voor mij werkt zodat ik een leuk leven heb en dat gaat goed. Ik denk oprecht dat het mogelijk is te leren veel meer te genieten en gelukkig te zijn, zelfs met de ellende die af en toe op je pad komt, de tegenslagen en teleurstellingen, ook die horen erbij. Het helpt dat ik het fijnste vriendinnetje op aarde heb, ik kan alles bij haar kwijt en ik ben het dan ook kwijt, zij is fantastisch en ik hou zielsveel van haar en vertel haar dat elke week een paar keer. Meer heb ik niet nodig naast de man waar ik nog steeds gelukkig veel lol mee heb, ik hoop dat we de humor nooit verliezen en ons huwelijk op deze manier nog lang zullen voortzetten. Voor het geval je denkt dat ik alleen maar als een blij ei door het leven ga, ik klaag echt wel en dat doe ik vaak genoeg, even ventileren.

Een ding wat mijn geluk niet in de weg staat, je druk maken om anderen en de ergernissen die daaruit voortvloeien. Aanslagen, oorlogen en genoeg andere ellende in de wereld en er zijn toch mensen die zich bezighouden met de selfie die een ander plaatst, het veel te positieve beeld wat wordt geschetst, terwijl jij weet hoe het eigenlijk zit. Ik denk dan nou en, who cares, wat maakt het uit. Het doet er zo weinig toe, het is pas belangrijk als jij het dat maakt, jij bepaalt hoe je hiermee omgaat, in welke mate dit jou beïnvloed. Je kunt alles met een flinke korrel zout nemen, de ironie zien van degene met relatieproblemen die #lovemylife gebruikt, of de humor inzien van iemand die er altijd als een slons bijloopt en alleen foto's plaatst als ze mooie kleding aanheeft. Wie zegt dat degenen die dat soort dingen plaatst verkeerd bezig is, wie bepaalt dat je niet een beeld mag schetsen van een betere versie van jezelf, wie kan zeggen dat iets verkeerd is en mag beoordelen wat goed is. Is de vraag voor wie je het doet echt belangrijk? Ik ken heel veel mensen, ik denk zelfs de meeste mensen, die hun leven op die manier invulling geven zoals zij denken dat het moet. Zij denken dat dit van hen wordt verwacht, studeren, een goede baan vinden, huisje, boompje, beestje/kinderen. Er zijn er die hun hele leven bezig zijn goedkeuring van hun ouders te krijgen, zij willen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Als dat jouw redenen zijn, als je daar gelukkig van wordt, waarom zou dat dan verkeerd zijn? Ik moet er persoonlijk niet aan denken en kies er niet voor, toch kan ik het een ander niet kwalijk nemen als zij wel op deze manier hun leven leiden. Sommige mensen weten gewoon niet beter, zij nemen zelf geen beslissingen en vinden het makkelijker het pad van een ander te volgen en zijn daar tevreden mee. Ik zou gek worden, ben het tegenovergestelde en wil juist de vrijheid benutten om mijn eigen gang te gaan, liefst zoveel mogelijk tegen de stroming in, maar ik veroordeel de ander niet als zij de andere keuze maken. Maar maak die keuze voor jezelf en probeer daar tevreden mee te zijn, ook als het even lijkt alsof de hele wereld het veel leuker heeft dan jij.






De voorspelbare niet verrassende clichés vliegen me elke dag om de oren, #butfirstcoffee of dat eeuwige geleuter aan de wijn, voor de ontspanning, omdat je het zo verdient. Ik weet niet hoeveel foto's van koffie en wijn er rouleren op social media, het zijn er heel veel en het is zo nietszeggend dat ik er niks van snap, toch is dat wat de meeste kennelijk graag zien. Dat mag wel, dat is geoorloofd. Ik zal me waarschijnlijk weer helemaal niet populair maken, er zullen veel zijn die nu direct in de verdediging schieten maar ik zou zo graag zien dat we alles iets minder serieus nemen, meer de lol inzien van dingen, niet zo zwaar tillen aan wat de ander doet, iets minder bemoeien met de rest, laat gewoon die telefoon eens wat meer links liggen. Ik krijg te horen dat dit niet kan, bedrijfsmatig is social media heel belangrijk. Dat weet ik, sterker nog, ik zit alleen maar op social media vanwege Frivole, al sinds het Hyves tijdperk. Ik kan zo en week niet op social media kijken in een vakantie en ik mis het niet. Ook ik ontvang dagelijks reacties en mailtjes via deze kanalen en verkoop daardoor mijn foto's of schrijf teksten, help beginnende bloggers, geef interieuradvies of ontvang producten om over te bloggen, het is waar ik mijn geld mee verdien. En toch vergeet ik nog de meeste tijd mijn telefoon, ik moet elke ochtend mijn telefoon aanzetten omdat iemand heeft bedacht mij bovenaan de telefoonboom van de klassen van de kinderen te zetten, zodra school is gestart gaat het geluid uit en kijk ik alleen op de wc of als ik me verveel op mijn schermpje. Dat kan, mensen die je willen weten je echt wel te vinden en wachten wel op een reactie, is mijn ervaring. Je kunt het prima beperken, niet alles lezen en overal op reageren, het is niet nodig om alles te weten. Waarom is het toch zo dat zoveel mensen bang zijn dat ze iets missen als ze niet alles lezen van iedereen. Ik probeer dat te begrijpen maar vind het nog steeds opmerkelijk als mensen er van opkijken wanneer ik iets niet weet, ze hadden het tenslotte op Facebook gezet en dan weet toch iedereen het.

Er zijn mensen die zich via scoial media toetsen aan een ander, zij vergelijken hun normale dagelijkse leven met Facebook profielen en Instagram accounts. Ik kan me heel goed voorstellen dat jouw leven minder aantrekkelijk lijkt vergeleken met wat je dan ziet. Mijn echte leven is al waardeloos vergeleken met mijn eigen profiel en account. De foto's zijn geen reflectie van de werkelijkheid, niemand koopt de foto's van mijn rotzooi, bulten was en alle rommel wat ik zo fijn uit beeld kan houden. Er is nog nooit een aanvraag geweest voor foto's van mijn realiteit, met troep. Ik hoor vaak genoeg dat mensen denken dat het altijd netjes en perfect is bij mij thuis, dat is wat men zichzelf aanpraat, ik laat de mooie plaatsjes zien maar zeg er altijd bij dat de rommel buiten beeld ligt, het is er wel ook al zie je het niet. Ook al gebruik ik mijn huis voor mijn foto's voor publicaties, het is gewoon ons huis, wij wonen hier, wij leven hier en daar hoort de rommel bij. Nu en dan plaats ik ook een foto van de rotzooi, of maak ik een filmpje van de chaos, eigenlijk vind ik dat een beetje onzin maar ik weet dat mensen de werkelijkheid weleens uit het oog verliezen als ze alleen de mooie plaatjes zien. Ik merk dat mensen snel wijzend met een vinger de ander kwalijk neemt dat zij een te mooi beeld schetsen. Ik hoor zo weinig over de eigen verantwoordelijkheid, jij bent degene die bepaalt hoe je dingen interpreteert. Je vult zelf in hoe het leven van de ander eruit zal zien aan de hand van een paar foto's en vervolgens laat je zelf toe hoe dit je leven beïnvloed. Soms is het zelfs zo erg dat je jouw leven aanpast om te voldoen aan het ideaalbeeld wat helemaal niet bestaat, ook niet bij de ander waarvan je denkt dat het zo is. Het lijkt me dat je daar niet gelukkig van wordt en wat is dat toch zonde.

Ook ik baal soms als ik de mooie plaatjes op Instagram zie, zoals nu in de vakantie als er foto's voorbij komen van kinderen met papa en mama en ik weer twee weken alleen met mijn kinderen ben. Ik heb geen vakantie, dat voelt pas zo als we alle vier compleet zijn. Precies hetzelfde zegt Suus, van ensuus, tegen me als ik bij haar reageer en ineens wijst ze mij daarmee op mijn situatie. Dat is wat er dagelijks gebeurt op social media, je wordt zo vaak geconfronteerd met wat je niet hebt. Hoewel ik even een steek voel en bijna medelijden met mezelf krijg besluit ik ook net zo snel me er niks van aan te trekken en er het beste van te maken. Het is niet Suus haar schuld, het is niet omdat zij haar fijne momenten samen met vriendlief deelt, hoewel ik stiekem graag met haar zou willen ruilen, ik kan het Suus niet kwalijk nemen dat ze haar mooie momenten deelt, het is aan mij hoezeer ik me dit aantrek. Ik vind het jammer dat de kinderen het alleen met mij moeten doen en de foto's van anderen leggen dan soms net even de vinger op de zere plek. En dat mis ik een beetje als ik om me heen lees wat men over dit onderwerp deelt. Men heeft kritiek op de maker van de perfecte plaatjes, op de persoon die de mooie momenten deelt, het wijzende vingertje naar de ander en vergeet zo snel te kijken naar zichzelf. Suus is er niet op uit mij een rotgevoel te bezorgen, ik ben de enige die dat doet, het maakt iets bij mij los omdat ik op dit punt niet helemaal tevreden ben over mijn situatie. Laten we blij zijn voor de ander, accepteren dat het bij ons anders is, de verschillen bewonderen en ons laten inspireren, zónder te vergelijken en daarbij onszelf te benadelen of de ander te willen overtreffen. Het kan zo mooi zijn. Misschien iets om over na te denken, hopelijk levert de campagne van Sire een stukje bewustzijn op, vergeet daarbij niet eerst naar jezelf te kijken voor je een ander veroordeelt en hou in je achterhoofd dat het leven geen competitie is, voorwie.nl 







De foto's in dit blogbericht zijn van die ene perfecte dag, mag ook wel tussen al die andere chaotische dagen met chagrijnige vermoeide ruziënde kinderen, zij zijn tenslotte elkaars uitlaatklep. Het is niet eens dat ik bewust geen plaatjes laat zien van de minder leuke momenten, het komt gewoon niet in mij op om tijdens een ruzie mijn camera erbij te pakken, om eerst een foto te maken van mijn huilende of boze kinderen voor ik ze help en ga bemiddelen. Wel als ze het samen fijn hebben, dan maak ik overdreven veel foto's en hoop net die mooie momenten vast te leggen, ook voor hun vader die dit weer net even moet missen. Ik maakte een tent, zij speelden er een paar keer tien minuten in, vervolgens ruzie omdat Pepijn meer kussens wilde wat niet mocht van Annabel en zij met de auto's wilde spelen wat hij weer weigerde, daar was de tent niet voor en je gaat tenslotte niet toegeven als zij jouw plannen net dwarsboomde. Wel aten we er de volgende dagen onze lunch, of zij chips, fijne momenten met veel kruimels. Ik maakte de tent van gordijnen die ik niet meer gebruik, hangend aan een raster in de lichtkoepel waar we kerst 2015 papieren sterren aan hadden hangen en ik sindsdien planten aan wil hangen maar dat is er nog niet van gekomen, ik kan voor sommige dingen kennelijk heel lang de tijd nemen. Genoeg vreselijke momenten, schreeuwen, huilen, toch deel ik dit en zal dit een van de momenten zijn waar ik op terug kijk als ze volgende week lekker weer op school zitten en ik weer tegen mezelf zit te praten. Fijn nieuw jaar, lieve mensen, niet perfect, niet zonder verdriet, gewoon zoals het is, misschien net even iets perfecter op social media maar met een positieve kijk, gewoon omdat je dat verdient en er altijd veel fijne momenten en mooie dingen zijn om naar te kijken, hoe klein ook. En vergeet niet, in lelijke dingen en het imperfecte schuilt net zo goed schoonheid, als je dit maar wil zien.
Liefs!


zaterdag 17 december 2016

★ Almost Christmas. Looking back. Nog een weekje tot Kerst, een terugblik.








Nog een weekje tot kerst en ik ben nog niet in de juiste stemming. Het is helemaal niet koud buiten, wel nat, ik mis de ijzige luchten en zou het zo fantastisch vinden als er wat sneeuw valt. Dat hebben we tegenwoordig niet meer in december, helaas. Ik vergaap me aan de foto's op Instagram van iedereen die wel geniet van een witte wereld en aan de andere kant voelt het belachelijk onbenullig omdat er zoveel ellende en enorm verdriet is op sommige plekken in de wereld, ook daarvan genoeg foto's waar ik ook zeker mijn ogen niet voor sluit. Het contrast kan niet groter. Het is ook een van de redenen waarom ik zo vaak wil stoppen, de oppervlakkigheid is af en toe niet uit te staan. Toch heb je het nodig, de mooie dingen, inspiratie, warmte. Niemand heeft er iets aan als je stopt en je verliest in ellende. We doen wat we kunnen om anderen te helpen, wat natuurlijk niks voorstelt maar veel meer kun je gewoon niet, daar zijn spijtig genoeg niet altijd de middelen of mogelijkheden voor. 


Kerst inspiratie om in de stemming te komen voor kerst, dat is het idee. De eerste foto's van kerst in dit huis. Een vreemde kerst, vol herinneringen van de jaren ervoor, samen met mijn lieve schoonouders nog in leven. Fijne herinneringen, zo voelt dat inmiddels weer, toch zie je dit niet als je ze nog maar pas geleden bent verloren, daarvoor zitten de tranen dan nog te hoog. Inmiddels hebben wij er lol om, opa Minne die lag te slapen in de stoel, of op de piano speelde met Pepijn, liedjes zingen en verhaaltjes lezen met oma Willy. Pepijn vraagt steeds vaker hoe die opa ook alweer heette, hij was toen drie, voor hem vervagen bepaalde dingen, zoals het hoort. De piano staat op een andere plek, zelfde huis maar niets hetzelfde. Ik versierde het eerste jaar vooral de serre, eigenlijk gebruikten wij die ruimte nog niet zo, we moesten toen, net na de verhuizing, nog ontdekken dat het zo'n fijne plek is om te zijn. Papieren sterren op de grote houten bank, een scheve kerstboom in een zinken pot. En de roze ballen, altijd de roze kerstballen.








donderdag 15 december 2016

★ DIY. De blauwe lamp, de geverfde klassieke lampenkap met kroonluchter.








De blauwe lamp, hier in de serre. Ik deelde dit al eens eerder, deze diy. Het is gewoon durven en doen. Als je bang bent iets te verpesten oefen dan eerst op iets wat je toch niet meer gebruikt, of gewoon op een lapje stof. Zo kun je goed zien hoe de verf hecht op de stof, ik heb meerdere lagen aangebracht, de verf trekt echt in de stof en ik vond het resultaat na drie dikke lagen verf het mooist. Maar dat is persoonlijk, kan zomaar zijn dat je het na de tweede laag al mooi genoeg vindt. Ik deed de kroonluchter met een kleine kwast en penseel, de smalle armen deed ik met de penseel. De eerste laag heel dun aanbrengen, de koperen kroonluchter is natuurlijk glad en de verf hecht dan minder goed. De tweede laag zal veel beter hechten, ook hier verfde ik het drie keer en toen was ik tevreden.
















De werkwijze is echt heel simpel, je moet het gewoon doen. Ik deed de lampenkap met een kwast, zacht met de kwast over de buitenkant strijken, de verf niet doordrukken tot de binnenkant. Op de binnenvoering mag geen verf komen, dan krijg je vlekken die je zult zien als de lamp aan is. Ik gebruik wel altijd goede verf, in dit geval de matte lak van Painting the Past. Voordeel van deze verf is dat je geen grondverf nodig hebt, je brengt gewoon twee lagen aan van deze verf. Ik gebruikte deze kleur blauw al eerder voor Pepijn zijn bedstee en schuine wand in zijn slaapkamer en nu hier omdat ik meer kleur wilde toevoegen in de serre met mint groene muren, gordijnen en een bank in de kleur celadon. Hou er rekening mee dat de lampenkap minder licht zal doorlaten vanwege de verflaag.



De lampenkap en kroonluchter voor en na











Goede verlichting in huis is eigenlijk onmisbaar. In onze serre hebben wij plafond spots, dat is een basisverlichting maar heel sfeervol is het niet. Omdat een staande lamp meer ruimte inneemt en hier al snel in de weg staat koos ik voor de blauwe hanglamp. De lampenkap zorgt ervoor dat de vijf lampen in de kroonluchter niet voor teveel licht zorgen, nu geeft het heel sfeervol licht. Wij hebben zelf het koperkleurige snoer gekocht en bevestigd, deze is nu lang genoeg, er is geen aansluiting in het plafond dus de stekker moet in het verlengsnoer op de vloer. Omdat wij niet steeds de stekker er in en uit willen trekken zit er een adapter in het stopcontact, daarin zit de stekker van de lamp. Nu kunnen wij met de afstandsbediening het licht aan doen. Minder luie mensen kunnen ook een schakelaar aan het snoer zetten. 









De serre blijft een fijne ruimte. Ik was eerst bang dat er weinig van te maken viel met al die ramen, je plakt nu eenmaal geen kek behangetje op een raam. We hebben de kleur van het exterieur hier doorgetrokken, de bakstenen buitenmuren zijn geverfd in de kleur Teresa's Green van Farrow & Ball. De muren in de serre waren natuurlijk eerst ook gewoon buitenmuren, de serre is er pas later bijgebouwd. Ik vind het nog steeds fantastisch dat wij in een mint groen huis wonen, gek genoeg is het hier in het doorsnee (saaie) Nederland nog steeds niet gangbaar om je huis te verven in een andere kleur dan wit en grijs. Terwijl wit veel meer afsteekt in de omgeving dan een groen tint. Het blijft mooi te zien hoe de kleur per seizoen weer een hele andere uitstraling heeft, mijn favoriet is de kleur van het huis in de winter. Het voelt pas echt als ons huis sinds de mint groene kleur er op zit. Nu alleen nog de voortuin aanpakken.. 









donderdag 17 november 2016

★ Before and after #2 Our 'new' livingroom. After: green and mustard yellow. Voor en na, woonkamer. Na: groen en okergeel.







De nieuwe kleur, Sapphire van Painting the Past, op de voorheen roze muur. Wat een warme kleur, een fijne teint groen, heel geschikt voor deze tijd van het jaar. Ik wil nu het liefst een zooi planten in huis halen, nog meer, het groen activeert een drang naar meer groen. Ik kan niet wachten tot ik weer een zooi kerstbomen in huis kan halen, was het maar zover, ik ben ontzettend benieuwd hoe het er allemaal uit zal zien. Voor wie zich afvraagt of de nieuwe wandkleur wel past bij het okergeel van de bank en het marmer en beton behang, met ook weer geel, kijk en laat gerust weten wat je er van vindt. Smaken verschillen, wie weet heb je een leuke andere suggestie, mag allemaal. 















Opruimen, foto's maken, kinderen vragen of ze even uit beeld willen gaan, foto's editen, het neemt altijd wel even wat tijd in beslag. Vooral wanneer er eentje een film wil blijven kijken en niet van plan is van de bank te komen, ik moet maar wachten tot de film voorbij is. De ander heeft de grootste lol door eerst uit beeld te gaan om dan snel ineens toch voor de camera te verschijnen. Ze wil niet als zij mijn onderwerp is en ik graag foto's wil maken van haar maar nu kan ze het niet laten. Heerlijk stel, ik werk er wel omheen, het is tenslotte ook hun huis. Ik heb maar even, op de grijze dagen is er gebrek aan goed daglicht, ik grijp mijn kans zodra er wat licht binnenvalt. 








dinsdag 15 november 2016

★ Before and after #1 Our 'new' livingroom. Before, blush pink and mustard yellow. Voor en na, woonkamer. Voor, roze en okergeel.







Sinds oktober wonen wij hier alweer twee jaar. Wat hebben we veel laten doen en zelf gedaan en eigenlijk moeten we nog steeds van alles doen, alle deuren moeten nog worden geverfd, nieuwe klinken op de deuren, hier en daar moeten we de plinten nog leggen (moet je echt direct doen, anders doe je daar zomaar een paar jaar over). We hebben in wat Anne-Roel de werkkamer noemt en Pepijn als knutselkamer heeft bestempeld en ik graag studio ruimte zou willen noemen maar omdat het meer de ruimte is waar wij alle zooi stallen zeg ik gewoon maar de aanbouw, nog steeds een kale wand waar ik graag een behangetje wil hebben. Daarnaast hebben we een gebrek aan kastruimte, ik heb nu nog al mijn stoffen, garen en toebehoren in dozen op zolder liggen en ik wil ook wel weer eens lekker aan de slag en iets leuks maken. Ik heb tenslotte nog tig houten kistjes staan waar ik wel weer een paar bankjes van kan maken, om maar iets te noemen. En vogeltjes, ik wil graag wat vogeltjes maken voor Annabel haar kamer.


Twee jaar geleden wist ik direct, twee wanden verven we roze. Een blush zacht roze en een pale oud roze. Toen nog met een grijze bank, ik weet dat de meeste mensen een grijze bank hebben, toch vind ik dit de meest saaie en voorspelbare keuze die je kunt maken en wilden wij graag iets anders. We hadden de grijze bank gekregen omdat we de oude bank in ons vorige huis zelf hadden samengesteld en niet mee konden nemen. Omdat ik de roze met geel combinatie al een tijdje in mijn hoofd had en Anne-Roel bij Ikea de okergele bank zag staan was de nieuwe bank snel gekozen. Er volgde heel vaak dezelfde vraag, of wij niet snel uitgekeken zouden raken op de bank in deze kleur, het antwoord is, minder snel dan op een grijze bank en mocht het toch zover zijn kopen we gewoon een hoes in een andere kleur, bij Ikea of waar volop te kiezen valt, bij Bemz.











Het prachtige marmer en beton behang van de tweelingzussen Dinah en Sarah Smutny, Studio LileSadi voor Photowall was een fantastische toevoeging. Heel fris, het hele jaar lente in huis, Wij werden er dan ook iedere dag vrolijk van, fijn als je je zo kunt voelen in je eigen huis. Inmiddels hebben wij de blush roze wand een ander kleurtje gegeven. En nu ik de foto's zo zie denk ik, dat roze was zo gek nog niet, eigenlijk wel heel mooi. Ik heb geen spijt, vooral niet als ik naar de wand met de nieuwe kleur kijk, het roze valt wel beter te fotograferen en ik mis licht. De nieuwe donkere kleur absorbeert licht, wat heel warm aanvoelt en ook heel sfeervol is maar er moet wel iets van verlichting komen. Daarbij vind ik de spiegel met de roze geverfde lijst nu niet mooi meer. En dus kom ik op het punt waarover ik hiervoor blogde, over niet steeds nieuwe spullen kopen en wat bewuster naar ons aankoopgedrag kijken, ik ga heel bewust op zoek naar een nieuwe spiegel. En een nieuwe lamp, of eigenlijk liefst iets ouds. Het lijkt me fantastisch om heel veel verschillende spiegeltjes op te hangen, ik verzamelde er flink wat in de jaren (liggen ook nog in een doos op zolder).














Vergeet de laatste blogpost waarin ik over de donker blush teint brabbelde, is niets van waar, echt iets voor ons om vervolgens iets totaal anders te doen. Voor wie mij volgt op Instagram heeft het al voorbij zien komen, complimenten volgden en sommige van jullie misten direct het roze. Kunnen we natuurlijk altijd weer op de muur smeren, het zijn maar twee lagen verf, het was zo gepiept, een van de voordelen van getrouwd zijn met een lange man. Was ik eigenlijk wat uitgekeken op de okergele bank, is deze ineens weer leuk in combinatie met de nieuwe kleur op de wand. Zo kan het gaan. Daarover uiteraard snel meer. Ik mis ook nog steeds een mooi vloerkleed onder de bank, liefst een zebra, ik woon niet alleen en de meneer die de wand verfde, waar ik nog steeds zielsveel van hou, (de meneer, niet de wand) is nog niet overtuigd, soms vergt dit even wat meer tijd. Hij vindt een rechthoekig vloerkleed wel mooi, ik vind dat dit huis al hoekig genoeg is en wil wat tegenhang, hij is bedrijfskundig ingenieur en ik heb hiervoor geleerd maar goed, iedereen is tegenwoordig stylist en iedereen mag natuurlijk een mening hebben. ;-)








De nieuwe kleur zal ik in een volgende blogpost laten zien. De kleur Sapphire van Painting the Past, ik gebruikte deze in Annabel haar kamer in combinatie met haar vogeltjes behang, zij wil geen roze, alles mag behalve roze en dus koos ik iets anders. Warm en heel mooi in combinatie met toch een vleugje roze, ik probeer het gewoon waar ik kan. Accessoires, buikkastje, tot nu toe mag het allemaal blijven, ze heeft nog niet gezegd dat ze het lelijk vindt. Omdat ik meer dan een halve blik verf overhad en het ook wat zonde vond een nieuw blik te bestellen waarvan ik weer minder dan de helft zou gebruiken dacht ik waarom gebruiken we deze kleur niet voor de roze wand. We gingen slecht van start. Anne-Roel zou de randen aftapen en ontdekte dat de tape het mooie pearls behang van Christian Lacroix los trok van de muur, we gebruikten het eerder zonder problemen op ander behang, flink balen dat het nu ineens fout ging. Hij zette door en ik kneep 'em even toen de eerste stroken verf er opzaten, het was wel heel anders en misschien veel te donker, te aanwezig. Maar hij, grapjas, zei tegen mij dat ik zo vaak anderen zeg dat ze gewoon eens moeten durven, toen kon ik natuurlijk niet anders dan mijn mond houden en afwachten tot ik het resultaat kon bewonderen. Hij blij, ik blij, de kinderen zal het worst wezen. Fijn.






woensdag 9 november 2016

★ Paint it pink, blush, dark. New wall colour for this fall. Een roze wand verven, blush, of een donkere tint. Nieuwe herfstkleur op de muur.







Een eenvoudige manier voor een opvallende verandering in huis is toch wel het verven van een wand. Hoewel ik vaak mensen hoor zeggen hoeveel werk ze dit vinden, het is even een klusje, toch heeft het een groot effect waardoor je ineens een heel nieuwe sfeer kunt creëren zonder dat je allemaal nieuwe spullen hoeft te kopen. Ik pleit nog steeds voor spullen met een verhaal, unieke items, dingen waar je niet snel op bent uitgekeken en afscheid van wil nemen.

Zomer 2014 koos ik de kleur Powder Blush van Painting the Past voor deze wand. Deze komt erg overeen met een van Pantone's kleuren van het jaar 2016, Rose Quartz. Dat roze in het interieur nog steeds een grote trend is momenteel kun je lezen in dit artikel van Elle Decoration. Roze blijft een van mijn favoriete kleuren, op mijn Pinterest bord #pink vind je genoeg inspiratie. Vooral de zacht roze tint die eigenlijk overal wel mee valt te combineren, wij kozen in ons huis voor okergeel als tegenhanger, een combinatie die een grote trend is geworden de afgelopen jaren. Ik heb al talloze interieurs voorbij zien komen op social media en mocht veel reacties en mailtjes ontvangen, zoals bijvoorbeeld van Miss Jettle waarin ik word bedankt voor de inspiratie. Zij combineert dit subtiel met veel wit waardoor het fris en licht blijft. Niets leuker dan dat, anderen op ideeën brengen en inspireren meer kleur te gebruiken in huis. Het is ook echt een hele fijne kleurencombinatie. Voor meer sfeerfoto's kun je op mijn Instagram account kijken bij #frivolepinkandyellow










Waarom ik niet zo ben voor steeds weer de nieuwste trends in huis halen, trends komen en gaan, zo blijf je bezig. Liever je omringen met spullen die echt iets voor je betekenen, spullen met een verhaal en in de stijl die bij jou past, zo blijf je er van genieten. Ik ben wel voor verandering, zo wissel ik vaak maar wel met spullen die ik niet wegdoe en waarvoor ik weer nieuwe moet kopen. Ik bewaar wat ik heb en wissel nu en dan, vaak per seizoen. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn wollen plaids, schapenvellen en dit kleedje wat ik jaren geleden haakte, hier op de foto in het vintage rotan stoeltje in de zomer op zolder geborgen en deze herfst weer tevoorschijn gehaald. Misschien is het meer weglaten en later weer toevoegen dan wisselen. Ik heb spullen vaak jarenlang, waar ik wel op uitgekeken ben, of wat ik misschien niet handig meer vind in huis vanwege de spelende kinderen, geef ik vaak weg aan mijn moeder, of iemand anders in mijn omgeving.

We mogen best wat bewuster kijken naar wat we kopen. Plak lekker een nee sticker op je brievenbus, laat je niet verleiden door goedkope acties in folders van winkels die elke week hun collectie veranderen om jou zo vaak mogelijk naar hun winkel te trekken. Ik krijg regelmatig het commentaar dat niet iedereen een ruim budget heeft om maar dure dingen te kopen. Toch zie ik hoe vaak men goedkope aankopen doet, daarop uitgekeken raakt en maar blijft kopen omdat ze elke keer ook dat ene nieuwe item willen wat ze in de folder of bij iemand anders hebben gezien. Op die manier geef je ongemerkt meer geld uit dan je denkt, bij elkaar opgeteld is het misschien wel net zoveel als dat ene dure item waar je waarschijnlijk veel langer plezier van hebt.

Wat vind je van deze warme, donkere blush tint? Dit is de kleur Rosewood van Painting the Past en ik zit er aan te denken de wand in deze kleur te verven. Ik vind het een hele fijne zachte tint, een stuk donkerder dan het soort roze wat nu op de muur zit, in mijn ogen de perfecte herfsttint. Ik loop al een tijdje met deze verf staal in mijn handen en ik ben wel toe aan iets nieuws in dit deel van het huis. Ik denk dat deze nieuwe kleur ook prima past bij de rest, de vakkenkast (twee kasten, ik zaagde van een de poten en plaatste deze bovenop de andere), de koperen/messing kandelaars die ik in de loop der jaren heb verzameld samen met de tinnen blakertjes, ooit gekocht bij Rosa Rugosa. Zo bij elkaar vormen ze een mooi groepje.

Kort samengevat, eigenlijk wil ik in dit blogbericht alleen maar zeggen dat je niet elk seizoen, of ieder jaar, nieuwe accessoires hoeft te kopen als je iets wil veranderen. Vergeet de kussens en kaarsen in dezelfde accentkleur welke je steeds wisselt als je een ander kleurtje wil. Hou lekker je mooie zorgvuldig uitgekozen spullen, dat kan prima in verschillende kleuren, of juist naturel of zwart wit en verf gewoon de wand in een andere kleur als je toe bent aan iets anders.





Styling & fotografie Susanne Otter -frivole.nl


vrijdag 28 oktober 2016

★ Annabel's birdroom #2 Vintage rattan peacock chair. Annabel's vogeltjes kamer, rotan kinderstoel.






Unieke vondst, deze vintage rattan peacock chair. Wat ik nog steeds het leukste vind zijn de dingen die je niet zo snel ergens anders ziet, wat direct ook is wat anderen dan weer minder leuk vinden. Onlangs was het commentaar dan ook dat ik vaak iets deel waar je niet zoveel aan hebt omdat het nergens verkrijgbaar is. Bij deze dus wat tips, plus een stukje uitleg, hoe gaat dit bij mij, hoe komt het dat ik altijd dit soort leuke dingen vind. Het zal je tegenvallen, ik vind vaker niets dan iets.

Neem de tijd, de echte leuke unieke spullen ontdek je vaak niet allemaal in een keer. De meeste mensen willen nog steeds graag in een keer klaar zijn met hun interieur, een ruimte moet het liefst direct ingericht en voltooid zijn. Om die reden worden er vaak dingen gekocht waar men achteraf spijt van heeft, omdat er niet dat ene leuke item te vinden was wordt er vaak iets voor in de plaats gekocht wat later toch niet helemaal is waar men blij mee is. Een miskoop is op deze manier snel gedaan, wacht daarom gewoon nog even en koop niets tot je echt tegen iets aanloopt wat je mooi vind, zelfs al is dat een jaar later (of bijna twee jaar later, zoals in mijn geval).







Een tweede tip, ga niet op zoek naar iets specifieks, pin je niet vast aan een plaatje. Neem als voorbeeld deze peacock chair, een trend momenteel, je ziet ze overal voorbij komen, toch was ik er niet naar op zoek. Als mij advies voor een kinderkamer wordt gevraagd krijg ik vaak de vraag naar iets wat ik zelf ook heb, lastig want vaak is dat net het ene item waar ik zomaar tegenaan liep, niet iets wat ik in een winkel heb gekocht waar ze er nog tien van hebben staan. En als ik op zoek ga naar hetzelfde vind ik het vaak niet, zo werkt dat nou eenmaal, helaas. Probeer je hoofd leeg te houden, mijn ervaring is dat je meer ziet als je niet op zoek bent naar het plaatje in je hoofd. Als je op zoek bent naar precies zo'n peacock chair als deze kan het zomaar zijn dat je iets anders over het hoofd ziet wat misschien nog wel veel leuker zou zijn geweest, zonde.  









En nu en dan krijg je gewoon spullen. Het andere rattan stoeltje, met zwarte pootjes, namen mijn ouders en zusje jaren geleden mee uit Frankrijk, dit stond lange tijd bij hen op zolder tot Annabel groot genoeg was om er op te zitten. Ik zal de prijs voor me houden, het was een fractie van de prijs die de bekende winkels er nu voor vragen, het voordeel van spullen ontdekken voor ze een trend zijn. Een grotere staat bij ons in de woonkamer, deze was eigenlijk voor Bella haar kamer gereserveerd maar toen liep ik tegen de peacock chair aan en die vind ik hier veel leuker staan. Het is echt een mini woonkamer geworden, met een eigen keuken waar ze thee zet en koekjes bakt. Vanwege de verf kleur en het gekleurde vogeltjes behang op de muren (hier nog niet op de foto's) wilde ik geen gekleurde meubeltjes, dat zou een beetje teveel zijn. Dit is ook de reden waarom ik in deze hoek resten behang gebruikte in grijs, zwart wit, het roze geverfde buikkastje van mijn opa en oma zorgt al voor genoeg kleur. Ik gebruik veel kleur maar wel zo dat het nooit schreeuwerig is, zo blijft het mooi in balans. 


Info:

Vintage rattan peacock chair: Living Once
Vintage rotan stoel zwart onderstel, cadeau uit Frankrijk
Maileg bunny's: Petit Jule
Speelkeukentje: Ikea 
Behang Harlequin grijs wit: Ferm Living
Behang Pearls Christian Lacroix: Femkeido
Rugtas (oude collectie): Zara Kids
Buikkastje van opa en oma
Kleur buikkastje: Blossom by Painting the Past






zaterdag 8 oktober 2016

★ The little things. The last red rose from our garden. De allerlaatste rode roos uit eigen tuin.









The little things.


Vanaf nu af en toe een berichtje over de mooie kleine dingen. Omdat mij vaak wordt gevraagd waar ik mijn inspiratie vandaan haal. De kleine dingen, zoals de allerlaatste rode roos uit onze tuin. De kleur, geur, ultieme inspiratie. Veel meer heb ik niet nodig. Niet te veel op een schermpje kijken maar om mij heen, er is tenslotte zoveel te zien. 










vrijdag 7 oktober 2016

★ DIY handmade built-in-bed. Kidsroom, blue, grey and yellow.. Zelfmaken, bedstee, maatwerk. Kinderkamer, blauw, grijs en okergeel.






Een leuke diy, deze zelfgemaakte bedstee. Oftewel een built-in-bed, hoe leuk is dat. Pepijn zijn slaapkamer is inmiddels een verhaal apart, ik geloof dat dit plan nummer drie is vanaf de verhuizing. Hij begon in de grootste kamer wat inmiddels onze slaapkamer is en verhuisde toen naar deze kamer waar hij eerst zelf een muurschildering maakte omdat we nog zo druk waren met andere dingen in huis en ik nog helemaal geen nieuw plan had gemaakt voor deze voor hem nieuwe kamer. Ik maakte wel al een moodboard, op de foto hieronder het uiteindelijke kleurenplan met behang- en verfstalen. 


Mijn meest gedeelde foto op Instagram, de foto van Pepijn zijn bedstee. Het gekke is, ik vind meestal een foto eigenlijk nog niet goed genoeg om te delen, zeg dan tegen mezelf dat ik niet zo moeilijk moet doen en plaats de foto vervolgens toch op Instagram, met lichtelijke aarzeling. En natuurlijk wordt juist die foto dan gedeeld en heb ik de eerste aanvragen via de mail alweer binnen, voor publicatie. Waarover ik nu niets vertel, de foto's worden niet altijd ook echt daadwerkelijk geplaatst. Ik weet uit ervaring hoe stom het is enthousiast te vertellen over een mogelijke publicatie wat dan uiteindelijk toch niet doorgaat, doe ik niet meer. Daarbij hoor ik er ook niet altijd iets over, omdat het vaak vanuit het buitenland is en ik niet alles lees wat er in andere landen wordt uitgegeven, niet alle partijen houden je op de hoogte van publicaties, soms heb ik het geluk dat een lezer mij erop attendeert en anders weet ik het gewoon niet, zo gaat dat soms. 









Het moodboard, diep blauw, okergeel, grijs, blond hout, puur wit. Behangstalen uit de Layers collectie ontworpen door Edward van Vliet voor BN Wallcoverings. A4 formaat, handgeschilderde verfstalen van Painting the Past. Een blok hout, een staaltje bolletjes van vilt. Puur wit als basis, kozijnen, deur, plafond, bij het witste wit komen de andere kleuren het best tot hun recht, zij spatten er echt uit in deze kleurencombinatie. Over de juiste kleur blauw heb ik nog even gedubd, er waren enkele waaruit ik een keuze maakte, ik vond deze uiteindelijk het mooist bij het handgemaakte okergele bolletjeskleed. Eigenlijk zou ik alleen de schuine wand om het bed blauw verven maar ik vond de kleur zo mooi dat ik besloot ook de bedstee mee te verven. 


Bedstee bouwen via Kinderkamerstylist Jolien, gelukkig is zij wel heel handig in een duidelijke uitleg plaatsen want aan mij heb je echt niets, ik weet niet waarom maar ik heb een kronkel in mijn hoofd en kan het plaatje moeiteloos vormen maar de woorden nooit vinden om het uit te leggen. Gelukkig trouwde ik een man die aan een woord genoeg heeft of een blik op een schets van mij werpt en direct weet wat ik wil. Hij vind het alleen wel strontvervelend als ik er met mijn neus bovenop sta, laat staan dat ik er met mijn camera bij mag zijn om stap voor stap vast te leggen wat hij doet en omdat ik graag ons huwelijk een beetje leuk wil houden blijf ik netjes op afstand tot alles klaar is en ik het resultaat mag bewonderen. Terwijl hij nog wat gereedschap van beneden haalde maakte ik stiekem snel een foto van het begin, de basis, het bed. Gemaakt van een paar planken steigerhout, de houten lattenbodem koop je gewoon voor een prikje bij Ikea. Hieromheen maakte hij uiteindelijk de hele bedstee maar dit is dus de enige foto van het proces, daar moet je het wat ons betreft mee doen. Maar zoals ik al zei, gelukkig lees en zie je meer bij Jolien. Zij gebruikte ook nog eens prachtige jaloersmakende oude deuren om het plaatje compleet te maken én super handig een extra ingebouwd bed voor logeetjes. 










Stoer, ruimtebesparend, origineel en precies zoals jij het wil, op maat gemaakt. De voordelen van maatwerk zijn hiermee al genoemd, het woord zegt het natuurlijk al, je kunt het precies zo (laten) maken als jij wil. Ik heb er in dit geval voor gekozen vanwege de schuine wanden. Het bed waar hij hiervoor in sliep had een hoog hoofdeind, de enige keus was om dit tegen de rechte wand te zetten maar heel praktisch was dit niet, het zou veel bruikbare ruimte innemen. De ruimte onder een schuine wand is meestal moeilijk te benutten, je zet er nou eenmaal geen kast neer. Slapen kun je natuurlijk prima onder een schuine wand, je ligt tenslotte horizontaal en neemt op die manier niet zoveel ruimte in. Het eerste wat je ziet als je de kamer binnenstapt is de bedstee en ook al was het een rot klus, toch wilde ik op de schuine wand in het bed ook een behangetje plakken, gewoon om het iets meer diepte te geven. Het structuurbehang voelt zacht aan, eigenlijk wil ik de wand bij zijn hoofdeind ook nog doen, te zien op de foto hieronder maar het is zo'n lastige hoek, komt misschien nog als ik een goede bui heb. 








Het leuke van zo'n zelfgemaakt houten bed is dat je er van alles aan kunt ophangen, wat je maar wil. Pepijn kreeg ooit een bouwpakketje van mijn oma, hij heeft het kleine houten vogelhuisje zelf in elkaar gezet. Het hing aan de wand in zijn kinderkamer in het vorige huis en nu heeft het een nieuw plekje gekregen op zijn nieuwe bed. In zijn bed heb ik rondom een lichtslang bevestigd, ik ben bijna jaloers op zijn plekje in dit bed, zo gezellig is het met alle lichtjes aan. De moth lamp van Snowpuppe heb ik gewoon aan een haak gehangen, ik maakte losjes een lus van het snoer van de lamp. De letter P verhuisde ook mee van het vorige huis in de stad naar het nieuwe huis hier in het dorp. Geen idee hoe ik er aan kom, dus vraag me niet waar deze van is. De takken sleepte ik ooit mee uit het bos en bond ik met touw aan elkaar. Aan de binnenkant van de bedstee heeft Pepijn met pen opgeschreven 'I love mama', de lieverd. Annabel pikt altijd wat knuffels mee uit Pepijn zijn bed naar haar bed, als ze lekker liggen te slapen leg ik ze vervolgens weer terug in zijn bed. En altijd een glaasje water naast het bed.



Info

Pure White, Painting the Past
New England (blauw), Painting the Past
Cross beddengoed, Bibelotte
Behang Layers (beide) Edward van Vliet, BN Wallcoverings
Moth gevouwen papieren origami lamp, Studio Snowpuppe
Okergeel handgemaakt bolletjeskleed van vilt, Sukhi
Wit met blauw gestreept voddenkleedjes, Ikea


P.s. Het is inmiddels alweer veranderd maar ik loop achter vanwege mijn zomerstop, althans, ik stopte met bloggen maar niet met veranderen in huis dus ik moet nog wat tussenstapjes laten zien voor ik kan laten zien hoe het er nu uitziet. Plus, die foto's moet ik ook nog maken. Waarschijnlijk loop ik over een paar maanden weer op schema, of ik moet de boel natuurlijk weer veranderen in die tussentijd, dan haal ik het nooit meer in, story of my life. Maar het kan zo zijn dat je via Instagram stories al meer hebt gezien en het nu niet meer snapt, sorry daarvoor, het is een rommeltje, zo werk ik nou eenmaal.




dinsdag 4 oktober 2016

★ World Animal Day, and the worst holiday ever. Dierendag, plus een waardeloze vakantie..





Het gooide alle plannen die wij voor de vakantie hadden overhoop, we zaten in spanning zodra we hoorden dat de steeds groter wordende bult op zijn heup toch kwaadaardig bleek te zijn en de dierenarts niet zeker wist of zij alles zou kunnen verwijderen. De wond was groot en ik moest een paar dagen lang met mijn vinger een honinggoedje op de open wond smeren, man en zoon waren op een vierdaagse trip terwijl Bella en ik de boel thuis draaiende hielden. Ik rilde en gilde, blijkbaar ben ik geen held op elk vlak, in ieder geval moet ik ver weg blijven van een open wond, ik moest me flink inspannen om niet flauw te vallen. Al die EHBO/BHV cursussen ten spijt, aan mij heb je niets zodra er bloed bij komt kijken.



Colly en de kap (wond zit aan de andere kant, wilde ik jullie besparen)






Blauwe plekken op mijn zitvlak en benen, de kap ramde tig keer tegen mijn kont of tussen mijn korte benen, want, paste niet door mijn benen. Hond alleen al niet, grote hond, kleine ik, laat staan inclusief die belachelijk grote kap, maar hond was pas overtuigd na tachtig pogingen. De dierenarts was verliefd, zo'n lieve hond, ze was net zo overtuigd als wij en wilde graag een poging wagen, al wist ze niet of ze alles zou kunnen weghalen. Het is nu afwachten of alles echt weg is of weer zal gaan groeien. Ook al ben je met je negen jaar inmiddels een oudje, je sterke hondenlijf kan nog jaren mee, wij hebben goede hoop.


We vertrokken met zijn viertjes en twee honden naar ons vakantieadresje, vanwege de kap en wond gingen onze honden niet naar hun vakantieadres terwijl wij op vakantie gingen maar nu gingen we met zijn allen. Twee auto's, man en dochter in de ene met achterin onze honden, Pepijn en ik in mijn mintgroene bolide vriendinnetje. Hij en zij, hij en ik, team papa, team mama, zoals altijd. Ik glunderde toen wij door de weide zonder weg hobbelend door de natuur reden, "O, kijk nou!" gilde ik bij vrijwel alles en Pepijn zei dat hij het zelf ook wel zag zonder dat ik hem er op wees en als ik gewoon mijn mond zou houden zou hij er ook nog van kunnen genieten. Gezellig. Ik hoor nog alle mensen zeggen, juffen, zijn oma, hoe bijzonder leuk zijn uitspraken altijd zijn.


Annabel naast het huisje



Pepijn naast het huisje



Anne-Roel naast hetzelfde huisje


Uiteraard reed ik met mijn kleine Fiatje 500 zo achteruit een sloot in en zaten Pepijn en ik als in een raket, plat op de rug, ready for take off. De mini bolide stond op haar kont met haar neus naar de wolken, tot groot vermaak van alle automobilisten die passeerden op de weg ernaast. We waren de weg kwijt, of eigenlijk was het manlief die de weg kwijtraakte. Volgens hem was het uiteraard de navigatie die verkeerd zat, in elk geval ik reed braaf achter hem aan tot ik geen ruimte zag om te parkeren en even achteruit wilde rijden om een plekje te zoeken, ik lette goed op of ik geen paaltje zag, uit ervaring weet ik dat ik die ook nog weleens over het hoofd wil zien en zag dat de ruimte achter ons vrij was. Volgende moment zat ik in die sloot.







Pepijn en Chica






Terwijl manlief de weg vroeg aan een mevrouw en mij al helemaal niet meer in zijn gedachten had stuur ik Pep de auto uit, haal papa even op. Even ben ik verbaasd als ik vanaf een afstandje zie dat Pepijn iets zegt en Anne-Roel gewoon zijn gesprek voortzet met de mevrouw, later hoor ik dat Pep hem vertelt dat ik met de auto in een kuiltje zit, een kuiltje? Ondertussen staat er naast mij in de sloot, wat blijkt, droge sloot, gelukkig, een jonge knul en vraagt me of ik hulp kan gebruiken. Gewoon uit het niets ineens zomaar die leuke jongen naast mijn auto. Graag, natuurlijk, ik zie mijn man nog steeds gezellig kletsen met de mevrouw dus grijp ik deze kans met beide handen aan. Een tel later stormen er, als in een droom, allemaal sterke knappe gasten op mijn autootje af. Wauw. Droom is snel voorbij als er eentje zo leuk is om mevrouw tegen me te zeggen maar mijn auto hebben ze in een wip aan wal.








Een lekke band, een houten balk met spijkers in de droge sloot, natuurlijk. Het huisje blijkt niet bijzonder, iets te krap en te klein, tuin rondom is fantastisch, veel ruimte, heel veel groen, kinderen direct op de grote trampoline, honden zien we niet terug, die vermaken zich in de bosjes, op een enkele keer na, als we Colly moeten bevrijden omdat hij met zijn kap vastzit in het struikgewas. Na een paar dagen alleen maar stortregen, natte broeken van de nog nattere trampoline, bibberend van de koude wind op het terras op de enige droge bewolkte dag, besluiten we de week niet vol te maken en snel naar huis te vertrekken. Thuis waar we alle ruimte hebben, acht keer het vakantiehuisje. Bella en ik zwaaien papa en Pepijn uit, ik blij en enthousiast, Annabel gillend in mijn armen, "IK WIL MEE!!!". Wij hebben vier hele fijne meidendagen, zij vier hele fijne mannendagen, met live verslag, de appjes stromen binnen. De derde avond een verdrietig meisje, zij mist papa en als ik na heel veel knuffels en kusjes een gerust meisje welterusten wens zie ik het dringende appje. Snel Facetime ik en daar is mijn grote knul met dikke tranen, hij mist mij, de volgende dag komen ze naar huis.



Als je met je kont op een natte schommel gaat zitten



Als je met je natte kont van de schommel op de grond valt



En dit als jouw papa vakantie heeft, duizend keer per dag


Het gaat goed met de wond van Colly, gelukkig. Ten tijde van de operatie wist onze andere hond Chica niet wat ze met zichzelf aan moest, piepend lag ze in haar mand. Zodra ze de auto hoorde stormde ze naar buiten en week ze niet meer van zijn zijde, hoe irritant hij dat ook vond, versuft als hij was na de narcose zat hij niet zo op het enthousiaste onthaal te wachten. Eigenlijk wilde hij alleen maar dat ik de hele dag zijn kop krabbelde, zodra de kap even af was. Natuurlijk jaloezie bij Chica, zij deed er alles aan om ook een beetje van die extra aandacht op te eisen. Vandaag een beetje extra liefde voor beide. En onze poes Ushi.
Fijne dierendag!